De 32. Psalm.
1. En Freudenleed vun David.
Glückselig is de, den sine Övertredungen vergeven sünd, den sin Sünd todeckt is. Röm. [4, 7.]
2. Wol den Minschen, den de HErr de Missedat nich toreken deiht, in den sin Geist keen Falsch is. Jes. 38, 17. 1. Mos. 15, 6.
3. Denn as ik dat wull verswiegen, versmachten mine Gebeene dörch min däglich Hulen. Hiob. 31, 33. Ps. [31, 11.]
4. Denn Din Hand weer Dag un Nacht swar up mi, dat min Saft verdrögen dä, as wenn dat dröge Tied in den Sommer is. Sela. 1. Sam. 5, 7.
5. Darum bekenn ik Di min Sünd un verhehl min Missedat nich. Ik sprok: Ik will den HErrn min Öwertredung bekennen. Dar vergevst Du mi de Missedat vun min Sünd. Sela. Ps. [38, 19.] Neh. 1, 6. Spr. 28, 13. 1. Joh. [1, 9.]
6. Darför ward to Di alle Hilligen beden to de rechte Tied, darum, wenn grote Waterfloten kamen doht, ward se an desülvigen nich rankamen. Jes. 55, 6.
7. Du büst min Beschirmer, Du wullst mi vör Angst behöden, dat ik erlöst ganz vergnögt rühmen kann. Sela. Ps. [27, 5.]
8. Ik will di unnerwiesen un di den Weg lehrn, den du wandeln schast, Ik will di mit min Ogen leiden. Ps. [25, 12.]
9. West nich as Peer un Mulesels, de nich verständig sünd, weke man Töm un Gebitt in dat Mul leggen mutt, wenn se nich to di wöllt. Spr. 26, 3.
10. De Gottlose hett veel Plag, de awer up den HErrn höpen deiht, den ward de Gudheit umfahten. Ps. [16, 4.] [34, 22.]
11. Freut ju öwer den HErrn un west fröhlich, ji Rechtfardigen, un rühmt alle, ji Frommen!