De 42. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korah’s, vörtosingen.
2. As de Hirsch na frisch Water schrien deiht, so schriet min Seel, GOtt, to Di. Ps. [22, 1.]
3. Min Seel döstet na GOtt, na den lebendigen GOtt. Wannehr warr ik darhen kamen, dat ik GOtt Sin Angesicht sehn doh!
4. Min Thranen sünd min Spies, Dag un Nacht, dewiel man däglich to mi seggen deiht: Wo is nu din GOtt? Ps. [79, 10.]
5. Wenn ik denn daran denk, so schürr ik min Hart rut bi mi sülvst; denn ik wull geern hengahn mit den Hupen un mit em wandern to GOtt Sin Hus, mit Fröhlichkeit un Danken mank den Hupen, de dar fiern doht. 1. Sam. 1, 15.
6. Wat bedrövst du di, min Seel, un büst so unruhig in mi! Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He mi helpen deiht mit Sin Angesicht. Ps. [43, 5.]
7. Min GOtt, bedrövt is min Seel in mi; Darum gedenk ik an Di, in dat Land an den Jordan un Hermonim, up den lütten Barg.
8. Din Water ruuscht darhen, dat hier en Deepe un dar en Deepe brusen deiht; all Din Waterwogen un Wellen gaht öwer mi. Ps. [69, 2.] [3.]
9. De HErr hett des Dag’s toseggt Sin Gudheit un des Nachts sing ik Em un bed to den GOtt vun min Leven.
10. Ik segg to GOtt, min Fels: Warum hest Du mi vergeten? Warum mutt ik so trurig gahn, wenn min Fiend mi drängen deiht? Jes. 49, 14. Ps. [43, 2.]
11. Dat is as en Mord in min Knaken, dat mi min Fiende schimpt, wenn se däglich to mi seggt: Wo is nu din GOtt?
12. Wat bedrövst du di, min Seel un büst so unruhig in mi? Töv up GOtt, denn ik warr Em noch danken, dat He de Hülp vun min Angesicht un min GOtt is. Ps. [43, 5.] Hab. 2, 3.