De 41. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Glückselig is de, de sik den Nothliedenden annimmt, den ward de HErr retten in de böse Tied.
3. De HErr ward em bewahrn un an’n Leven holn, un em dat wolgahn laten up de Eer un em nich in sin Fiende ehr Willn geven. Apost. [9, 36.]
4. De HErr ward em erquicken up sin Krankenbett, Du helpst em vun all sin Krankheit.
5. Ik sprok: HErr, wes’ mi gnädig, heel min Seel, denn ik hef an Di sündigt. Ps. [6, 3.]
6. Min Fiende redt Böses gegen mi: Wannehr ward he dod blieven un sin Namen vergahn?
7. Se kamt, dat se toseht un meent dat doch nich vun Harten, sonnern sökt wat, dat se lästern könnt, gaht hen un drägt dat ut.
8. All, de mi hassen doht, tüschelt tosamen gegen mi un denkt Böses öwer mi. Matth. [22, 15.]
9. Se hebbt en Bubenstück öwer mi beslaten: Wenn he liggen deiht, schall he nich wedder upstahn.
10. Ok min Fründ, den ik mi anvertrut hef, de min Brod eten dä, tredt mi unner de Föt. Ps. [55, 14.] Joh. [13, 18.] Apost. [1, 16.]
11. Du awer, HErr, wes’ mi gnädig un help mi up, so will ik se betalen.
12. Darbi mark ik, dat Du Wolgefalln an mi hest, dat min Fiend nich öwer mi juchen ward.
13. Mi awer erhöllst Du vun wegen min Frömmigkeit un stellst mi vör Din Angesicht ewiglich. 1. Chron. 18, 27.
14. Gelavt si de HErr, de GOtt Israels, vun nu an bet in Ewigkeit! Amen, Amen. Luk. [1, 68.]