De 40. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen.
2. Ik höp up den HErrn un He neeg Sik to mi un hör min Schrien. Ps. [27, 14.] [5, 3.] [18, 7.] [34, 16.]
3. Un trock mi ut de grusame Kul un ut den Schlamm un sett min Föt up en Fels, dat ik säker treden kann. Ps. [42, 8.]
4. Un hett mi en nie Leed in min Mund geven, to laven unsen GOtt. Dat ward veele sehn un den HErrn fürchten un up Em höpen.
5. Glückselig is de, de sin Hoffnung setten deiht up den HErrn un sik nich kehrt na de Hoffärtigen hen un de mit Lögen umgahn doht.
6. HErr, min GOtt, grot sünd Din Wunner un Din Gedanken, de Du an uns bewiesen deihst. Di is nicks gliek, ik will se verkündigen un darvun seggen, obgliek se nich to telln sünd.
7. Opfer un Spiesopfer behagt Di nich, awer de Ohren hest Du mi updahn. Du wullt weder Brandopfer noch Sündopfer. Ps. [51, 18.] Ebr. [10, 5.]
8. Do sprok ik: Süh, ik kam, in dat Bok is vun mi schreven. Joh. [5, 39.] [46.] Ebr. [10, 5.]
9. Din Willen, min GOtt, doh ik geern un Din Gesetz hef ik in min Hart. Jes. 50, 5.
10. Ik will predigen de Gerechtigkeit in de Gemeen; süh, ik will mi min Mund nich stoppen laten, HErr, dat weetst Du! Ps. [35, 18.]
11. Din Gerechtigkeit verstek ik nich in min Hart; vun Din Wahrheit un vun Din Heil red ik, ik verhehl Din Gudheit un Truheit nich vör de grote Gemeen. Ps. [57, 4.]
12. Du awer, HErr, wullst doch Din Barmhartigkeit nich vun mi kehrn; lat Din Gudheit un Truheit mi allerwärts behöden.
13. Denn Lieden ahn End hett mi umgeven, min Sünden hebbt mi angrepen, dat ik nich sehn kann; vun ehr sünd mehr as Haar up min Kopp un min Hart hett mi verlaten. Ps. [69, 5.] Ezech. 32, 10.
14. Lat Di dat wolgefalln, HErr, dat Du mi retten deihst; il HErr, mi to helpen. Ps. [22, 20.] [38, 23.]
15. Schamen mött sik un to Schann warrn, de mi na min Seel staht, dat se de umbringt, torügg mött se falln un to Schann warrn, de mi Övels günnt. Ps. [35, 4.] [70, 3.]
16. Se mött in ehr Schand sik verfehrn, de öwer mi schrien doht: Ha, ha!
17. Dar mött sik freun un fröhlich sin all, de na Di fragen doht un de Din Heil leef hebbt, mött seggen allerwärts: De HErr si hoch gelavt! Ps. [35, 27.]
18. Denn ik bün arm un elend, de HErr awer sorgt för mi. Du büst min Helper un Retter, min GOtt, töv nich länger. Ps. [70, 6.] [109, 22.]