De 39. Psalm.
1. En Psalm vun David, vörtosingen vör Jeduthun. Ps. [62, 1.]
2. Ik hef mi vörnahm, ik will mi höden, dat ik nich sündigen doh mit min Tung. Ik will min Mund tämen, dewiel ik de Gottlosen also vör mi sehn mutt.
3. Ik bün verstummt un still warn un swieg, wiel ik keen Glück hef un min Wehdag sünd öwer de Maten. Ps. [38, 14.]
4. Min Hart is entbrennt in min Lief, un wenn ik daran denk, warr ik vull Füer un red mit min Tung. Ps. [119, 53.]
5. Awer, HErr, lehr mi doch, dat dat en End mit mi hebben mutt un dat min Leven en End hett un ik weg mutt. Ps. [90, 12.]
6. Süh, min Dag’ sünd en Hand breet vör Di, un min Leven is as nicks vör Di. Wo gar nicks alle Minschen, de doch so säker leven doht! Sela. Ps. [90, 5.]
7. Se gaht darher as en Schatten un makt sik veel unnütze Unruh; se sammelt un weet nich, wer dat kriegen ward. Pred. 2, 18. 21. Luk. [12, 18.]
8. Nu, HErr, womit schall ik mi trösten? Ik höp up Di. Ps. [25, 2.]
9. Rett mi vun all min Sünd un lat mi nich en Spott vör de Narren warrn. Ps. [79, 9.]
10. Ik will still swiegen un min Mund nich updohn, Du warrst dat wol maken. Ps. [37, 5.]
11. Wend Din Plag vun mi af, denn ik bün versmachtet vör de Straf vun Din Hand. Matth. [26, 39.]
12. Wenn Du Een tüchtigen deihst wegen de Sünd, so ward sin Schönheit vertehrt as vun de Motten. Ach, wo garnicks sünd doch alle Minschen! Sela. Ps. [62, 10.]
13. Hör min Gebet, HErr, un vernimm min Schrien un swieg nich still öwer mine Thranen. Denn ik bün beides, Din Pilgrim un Din Borger, as min Vaders all. 1. Mos. 35, 27. 3. Mos. 25, 23. 1. Chron. 30, 15. Ps. [119, 19.] 2. Cor. [5, 6.] [7.] Phil. [3, 20.] 1. Pet. [2, 11.] Ebr. [11, 13.]
14. Lat af vun mi, dat ik mi erquicken kann, ehr ik henfahrn doh un nich mehr hier bün. Hiob. 10, 20. Bar. 2, 13.