De 49. Psalm.
1. En Psalm vun de Kinner Korah, vörtosingen.
2. Hört to, all ji Völkers, markt up Alle, de in düsse Tied levt,
3. Beide, gemeene Mann un Herren, beide, riek un arm, alltomal.
4. Min Mund schall vun Wiesheit reden un min Hart vun Verstand seggen.
5. Wi wöllt en guden Spruch hörn un en fien Gedicht up de Harp speelen. Ps. [78, 2.] Matth. [13, 35.]
6. Warum schall ik bang sin in böse Dag’, wenn min Tyrannen ehr Missedaht mi umgeven deiht?
7. De sik verlaten doht up ehr Gud un trotzt up ehr groten Riekdom. Ps. [52, 9.]
8. Kann doch en Broder nüms erlösen, noch GOtt jemand versöhnen.
9. Denn dat kost to veel, ehr Seel to erlösen, dat he dat mutt blieven laten ewiglich. Matth. [16, 26.]
10. Ob he gliek ok lang leven un dat Graf nich sehn deiht.
11. Denn man ward sehn, dat düsse kloken Lüd doch dod blievt, eben so as de Dohren un Narren umkamen doht un möt ehr Geld anner Lüd laten. Pred. 2, 16. 6, 2.
12. Ehr wahre Menung is, dat ehr Hüser jümmers blieft, ehr Wahnungen för un för un hebbt grote Ehr up de Eer.
13. Dennoch könnt se nich blieven in düsse Würde, sonnern möt darvun as dat Veeh. Pred. 3, 19. 2. Pet. [2, 21.]
14. Düt ehr Dohn is Unwahrheit vun ehr, ok lavt dat ehr Nakommen nich mit ehr Mund. Sela.
15. Se liggen in dat Dodenriek as Schap, de Dod ward sik vun se nähren, awer de Frommen ward an Morgen öwer se herrschen un ehr Gestalt mutt vergahn; int Dodenriek möt se blieven. Jes. 66, 24. Weish. 3, 8.
16. Awer GOtt ward min Seel erlösen ut dat Dodenriek sin Gewalt, denn He ward mi annehmen. Sela. Hohel. 13, 4.
17. Lat di nich bang maken, wenn En Mann riek ward, wenn de Herrlichkeit vun sin Hus grot ward. Sir. 11, 20.
18. Denn he ward nicks mitnehmen, wenn he starven deiht, un sin Herrlichkeit ward em nich nafahrn. Hiob. 27, 19. Pred. 5, 13. 14.
19. Sonnern he tröst sik mit düt gude Leven un lavt dat, wenn Een na gude Dag’ trachten deiht.
20. So fahrt se ehr Vaders na un seht dat Licht nümmermehr.
21. Wenn en Minsch in de Würde is un hett keen Verstand, so fahrt he darvun as en Veeh.