De 57. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David, na de Melodie »verdarv nich«, as he vör Saul in de Höhl lopen weer. 1. Sam. 22, 1.
2. Wes’ mi gnädig, GOtt, wes’ mi gnädig, denn up Di trut min Seel un unner den Schatten vun Din Flüchten hef ik Toflucht bet dat Unglück vöröwer gahn deiht.
3. Ik rop to GOtt, den Allerheiligsten, to GOtt, de min Jammer en Enn makt.
4. He schickt Hülp vun Himmel un helpt mi vun mine Bedränger, de mi anschnuwen doht. Sela. GOtt schickt Sin Gnad un Wahrheit. Ps. [40, 11.]
5. Ik ligg mit min Seel mank de Löwen. De Minschenkinner sünd Flammen, ehr Tähn sünd Spieße un Pielen un ehr Tungen sünd scharpe Schwerdter. Ps. [55, 22.]
6. Mak Di höger, GOtt, as de Himmel un Din Ehre höger, as de ganze Welt.
7. Se stellt oft min Gang Netten un drückt min Seel dal, se gravt vör mi en Kul un fallt sülvst darin. Sela.
8. Min Hart is bereit, GOtt, min Hart is bereit, dat ik singen un laven doh.
9. Wak up, min Seel, wak up Psalter un Harp; ik will dat Morgenroth upwecken.
10. Herr, ik will Di danken mank de Völker, ik will Di lovsingen mank de Lüd! Ps. [18, 50.]
11. Denn Din Godheit is so wiet as de Himmel is, un Din Wahrheit so wiet as de Wolken gaht. Ps. [36, 6.]
12. Erhev Di, GOtt, öwer den Himmel un Din Ehr öwer alle Welt.