De 58. Psalm.
1. En golden Kleenod vun David vörtosingen, na de Melodie »verdarv nich.«
2. Sied ji denn stumm, dat ji nich reden wüllt, wat recht is, un richten, wat liek is, ji Minschenkinner?
3. Ja, mothwillig doht ji Unrecht int Land un gaht stracks dörch mit jug Hand to freveln. Spr. 21, 29.
4. De Gottlosen sünd verkehrt vun Moderliev an, de Lögner irrt vun Moderliev an. Eph. [4, 18.]
5. Ehr Wuth is gliek as de Slang ehr Gift, as en dove Otter, de ehr Ohr tostoppt, 1. Mos. 3, 1. Ps. [140, 4.]
6. Dat se nich hören deiht den Toverer, den Beschwörer sin Stimm, de wol beschwören kann. Pred. 10, 11.
7. GOtt, brek ehr Tähn in ehr Mul intwei, terstöt, HErr, de Kusen vun de jungen Löwen.
8. Se ward vergahn as Water, dat dahin fleten deiht, se zielt mit ehr Pielen, awer desülvigen brekt af. Ps. [7, 16.]
9. Se vergaht as en Schneck versmacht, as de vörtidige Geburt vun en Fru süht se de Sunn nich.
10. Ehr jug Pött de Dorns marken doht, ward se in Torn so frisch wegreten. Ps. [90, 7.]
11. De Gerechte ward sik freuen, wenn he so’ne Rache sehn deiht un ward sin Föt baden in de Gottlosen ehr Blod. Ps. [68, 24.] Offenb. [14, 20.]
12. Dat de Lüd seggen ward: Dat de Gerechte ward dat Sine jo geneten. GOtt is ja noch Richter up de Eer. Ps. [7, 9.]