De 88. Psalm.
1. En Psalmleed vun de Kinner Korah, vörtosingen, vun de Elenden ehr Swachheit. Ps. [109, 22.]
En Unnerwiesung vun Heman, den Esrahiten.
2. HErr GOtt, min HEiland, ik schrieg Dag un Nacht to Di.
3. Lat min Gebet vör Di kamen, neeg Din Ohren to min Geschrig. Ps. [5, 2.] [86, 1.]
4. Denn min Seel is vull vun Jammer un min Leven is dicht bi de Höll. Klagel. 1, 5. 12. Hiob. 17, 1.
5. Ik bün achtet as de, de na de Höll rin kamt, ik bün as en Mann, de keen Help hett.
6. Ik ligg mank de Doden verlaten, as de, de se dodslagen hebbt, de in dat Graf liggen doht, an de Du nich mehr denkst un de vun Din Hand afsonnert sünd.
7. Du hest mi in de Kul dal leggt, in de Düsterniß un in de Deepe.
8. Din Grimmigkeit drückt mi un Du drängst mi mit all Din Flothen. Sela.
9. Min Frünn hest Du wiet vun mi weg dahn, Du hest mi vör se ton Gruel makt. Ik ligg gefangen un kann nich rutkamen.
10. Min Gestalt is jämmerlich vun Elend. HErr, ik rop Di däglich an, ik bred min Hann ut to Di.
11. Warrst Du denn mank de Doden Wunner dohn? Oder ward de Verstorvenen upstahn un Di danken? Sela.
12. Ward man in dat Grav vertellen Din Gnad, un Din Truheit int Verdarven?
13. Mögt denn Din Wunner in Düsterniß erkennt warrn? Oder Gerechtigkeit in dat Land, wo man an nicks denken deiht?
14. Awer ik schrieg to Di, HErr, un min Gebet kummt fröh vör Di.
15. Warum verstötst Du, HErr, min Seel un verbargst Din Angesicht vör mi? Ps. [13, 2.]
16. Ik bün elend un ahnmächtig, dat ik so verstött bün, ik lied Din Schrecken, dat ik ganz verzagen doh.
17. Din Grimmigkeit geiht öwer mi, Din Schrecken drückt mi.
18. Se umgevt mi däglich as Water un umringt mi mit enanner. Ps. [22, 13.]
19. Du makst, dat mine Frünn un Neegsten un mine Verwandte sik wiet vun mi af doht, um son Elend willen. Hiob. 30, 10.