De 90. Psalm.
1. En Gebet vun den Mann Gottes, Moses.
2. HErr GOtt, Du büst uns’ Toflucht för immer. Eh denn de Bargen warn un de Eer un de Welt schaffen warn, büst Du, GOtt, vun Ewigkeit to Ewigkeit! Spr. 8, 25. Jes. 43, 13.
3. De Du de Minschen letst starven un sprickst: Kamt wedder, Minschenkinner!
4. Denn dusend Jahr sünd vör Di as en Dag, de güstern vergahn is un as en Nachtwach!
5. Du letst se darhen fahren as en Strom un sünd as en Slap, gliek as en Gras, dat doch bald drög ward, Jes. 40, 6. 7.
6. Dat dar fröh blöhen deiht un bald welk ward un des Abends afmeiht ward un verdrögt. 1. Pet. [1, 24.]
7. Dat makt Din Torn, dat wi so vergaht, un Din Grimmigkeit, dat wi so unversehens darhen möt. Ps. [76, 8.] Nah. 1, 6.
8. Denn uns’ Missedaht stellst Du vör Di, uns’ Sünd, de wi nich kundig sünd in dat Licht vör Din Angesicht. Ps. [51, 11.]
9. Darum fahrt all uns’ Dag’ darhen dörch Din Torn; wi bringt uns’ Jahre to as en Snak. Ps. [89, 48.]
10. Uns’ Leven duert söbentig Jahr, un wenn dat hoch kummt, so sünd dat tachentig Jahr, un wenn dat köstlich west is, so is dat Möh un Arbeit west, denn dat fahrt flink darhen, as fleegen wi darhen.
11. Wokeen glövt awer, dat Du so bös büst? Un wokeen is bang, vör düsse Din Grimmigkeit?
12. Lehr uns bedenken, dat wi starven möt, up dat wi klok ward. Ps. [39, 5.]
13. HErr, kehr Di doch wedder to uns un wes’ Dine Knechte gnädig!
14. Füll uns fröh mit Din Gnad, so wüllt wi vun Di grotspreken un fröhlich sien uns’ Leven lang.
15. Mak uns nu wedder vergnögt, nadem Du uns so lang’ plagt hest, nadem wi so lang’ Unglück leeden hebbt.
16. Wies Dine Knecht Dine Werke un Din Ehr ehr Kinner.
17. Ja, HErr, uns’ GOtt, wes’ uns fründlich, un lat dat Wark vun uns Hann fortgahn, ja dat Wark vun uns Hann lat He fortgahn! Ps. [138, 8.]