SCENA III

Kuno, Konrad, Halban, Prora Bilgen, Kiejstut.

PRORA BILGEN

do Kiejstuta

Chodź, staruszku, śmielej,

Nic ci się złego nie stanie; masz gości,

Co cię chcą widzieć — będzie ci weselej.

na stronie

Okropny widok nieszczęść i starości!

patrząc na Kiejstuta

Istna ruina, co pustkami świeci...

Widmo człowieka, które za dotknięciem

Zda się natychmiast w prochy się rozleci...

do Kiejstuta, pociągając go ku Krzyżakom

Zbliż się, staruszku!

do Kiejstuta

Myśmy chcieli z księciem

Pomówić nieco. — Poznajesz nas pewno,

Książę Kiejstucie?

Kiejstut nie daje żadnego znaku życia.

do Kiejstuta

No, odpowiedz, stary;

zwracając się do Krzyżaków

Cóż, nie mówiłem? milczy tak jak drewno.

do Kiejstuta

Żywim dla ciebie życzliwe zamiary.

do Kunona

Zazwyczaj więźniom obecny dozorca

Usta krępuje.

Oddal się, Bilgenie —

Wśród zamkowego czekaj nas podworca.

Daj klucze: sami zamkniemy więzienie.

podając klucze, które od niego bierze Konrad

Oto są, spełniam wszystkie wasze chęci.

Odchodzi przez kratę, potem przez krużganek na prawo.