SCENA IV

Elwira, Justysia.

JUSTYSIA

Tak prędko pani wróciła?

Ach, jakżem wrócić nie miała,

Kiedym list do Alfreda oddać zapomniała!

Weź i wręcz zaraz, jak tylko przyjedzie,

A tak mieć będę odpis⁷⁴ przy obiedzie.

biorąc list, kiwa głową

List do pana Alfreda?

Cóż znaczą te miny?

Boję się mówić.

Tylko bez przemowy.

Lepiej nie oddać.

Nie oddać? z przyczyny?...

Uwierzysz pani?...

Nie kłóćże mi głowy,

Mów, co masz mówić, bez tego zachodu,

Wszystkiemu wierzę, lecz trzeba dowodu.

Ale wprzód pani przyrzekniesz milczenie

I że, jakie bądź wypadnie zdarzenie,

Nie wydasz, skąd wiesz, co ci chcę wyjawić,

Gdyż to na zemstę może mnie wystawić;

A często dobra sława niewinnej dziewczyny

Może przez tych paniczów zginąć w pół godziny.

Wszystko ci obiecuję, zaręczam, przyrzekam,

Tylko niech dłużej nie czekam.

Wyznam więc szczerze... Ale ktoś nadchodzi...

Idźmy do siebie, nikt nam nie przeszkodzi.

Wielkie nieba! Cóż się dzieje!

Cóż będę słyszeć! Ach, cała truchleję!

Odchodzą.