SCENA VII

Pani Dobrójska, Klara.

KLARA

Ach, cóż ja teraz pocznę w tej ciężkiej niedoli?

Może ojciec nie zechce iść wbrew twojej woli.

A jak zechce, jak zechce?

Słuchać trzeba będzie.

To pociecha! To ojciec!

Nie gań go w tym względzie;

Chce twego szczęścia.

Piękne szczęście, proszę cioci,

Stary mąż.

Ale dobry.

Co mi z tej dobroci!

Zapomniałaś, żeś jeszcze pod ojcowską władzą,

Że nie wszyscy jak Albin uwodzić się dadzą:

A znając twego ojca, łatwo zgadnąć było,

Że ta wzgarda Albina nie będzie mu miłą!

I chociaż od zamężcia uwolni tym razem,

Wkrótce może przykrzejszym zmusi cię rozkazem.

Ten Radost tak się zdawał niepragnący żony!

Młody Albin przynajmniej miłością wiedziony;

I mam iść za mąż gwałtem, to wolę Albina.

Radosta słychać chrząkanie za drzwiami.

Otóż i Radost właśnie.

Już wzdychać zaczyna.

na stronie

Nie mogę z nim rozmawiać po takiej usłudze.

do Radosta:

Zaraz mu służyć będę³⁹.

Odchodzi.

do Klary się zbliżając

Ja się tu nie znudzę.