SCENA CZTERNASTA

Ciż sami, Steinberg.

STEINBERG

do Calabra

Co ty tu robisz? Odejdź.

Calabro wychodzi.

Wydajesz się wzburzony, Karolu: zdaje się, że cię ten list... pogniewał.

Ani trochę. — Co to za puzdro, które ci przesłano?

Drobiazg. — Ale powiedz mi, mój drogi, przed chwilą...

Drobiazg! Ale cóż wreszcie?

Mój Boże, to nie żadna tajemnica... podarek od Stefaniego.

A! podarek? Z jakiej racji?

Z racji... naszego małżeństwa.

Prezent ślubny!... Czy on jest twoim krewnym?

Nie, ale, mówiłam ci, to stary przyjaciel.

Starzy przyjaciele robią zatem podarki? Nie znałem tego zwyczaju. Zobaczmyż to puzderko, jeżeli pozwolisz.

Nie ma go tu, odniesiono je do mnie. Ale mój drogi, czy nie będziesz łaskaw powiedzieć mi, co w tym liście...

Czy chcesz, abym zawołał pokojówki?

Po co?

Aby zobaczyć ten podarek. Wiesz, że znam się na tych rzeczach.

Omyliłam się... Nie odniesiono go jeszcze do mnie... Zdaje mi się, że Calabro schował.

A!... jeżeli to kosztowny przedmiot, przezorność bardzo roztropna.

woła

Calabro! hej! Calabro! gdzież ty się podziewasz?