SCENA VI

Pałac królewski. Król Wacław, w otoczeniu swoich oficerów, Bardior, synowie królewscy: Bolesław, Władysław i Byczysław, potem Ubu.

UBU

wchodząc

Och! Wiecie, to nie ja, to Ubica i Bardior.

Co tobie, ojcze Ubu?

Za wiele wypił.

Tak, jestem pijany, za wiele piłem francuskiego winka.

Ubu, chcę nagrodzić twoje liczne zasługi jako rotmistrza dragonów; mianuję cię dziś hrabią Sandomierza.

Och, Wacławie, panie mój, nie wiem, jak panu dziękować.

Nie dziękuj mi, Ubu, staw się jutro rano na wielkiej rewii.

Stawię się, ale przyjm, królu, jeśli łaska, tę fujarkę.

wręcza królowi fujarkę

Co ty chcesz, żebym ja w moim wieku robił z fujarką? Dam ją Byczysławowi.

Ależ on całkiem głupi, ten stary Ubu!

A teraz daję nogę.

obracając się, pada

Och, au! Na pomoc! Na moją zieloną świeczkę, przerwałem sobie kiszki i pękłem sobie ontrobę.

podnosi go

Ojcze Ubu, czy zrobiłeś sobie co złego?

Oczywiście, i zdechnę z pewnością. Co się stanie ze starą Ubu?

Zajmiemy się jej losem.

Macie dużo poczciwości na zbyciu.

wychodzi

Tak, ale, królu Wacławie, i tak będziesz zakatrupiony.