III

Minął już kozak bezdnię¹⁴ i głębokie jary,

Gdzie się lubią ukrywać wilki i Tatary;

Przyleciał do figury (co jej wzgorek znany,

Bo pod nią już od dawna upior pochowany),

Uchylił przed nią czapki, żegnał się trzy razy

I jak wiatr świsnął stepem z pilnymi rozkazy.

I koń rzeski¹⁵, żadnym się urokiem nie miesza,

Tylko parschnął¹⁶, i wierzgnął, i dalej pospiesza.

Ciemny Boh¹⁷ po granitach srebrne szarfy snuje,

A śmiały, wierny kozak myśl pana zgaduje —

Szumi młyn na odnodze, i wróg w łozie szumi,

A żwawy wierny konik kozaka rozumi¹⁸ —

I przez kwieciste łąki, przez ostre bodiaki¹⁹

Lżej się nie przesuwają pierszchliwe sumaki²⁰;

I jak strzała schylony na wysokiej kuli²¹,

Czai się zwinny kozak, do konia się tuli;

I przez puste bezdroża król pustyni rusza —

A step — koń — kozak — ciemność — jedna dzika dusza.

O! któż mu tam przynajmniej pohulać zabroni?

Zginął — w rodzinnym stepie nicht²² go nie dogoni.