Rzecz o wolności słowa

by Cyprian Kamil Norwid

V

Odtąd dwie są doktryny: jedna z ojca w syna

Testamentem tradycji wewnętrzna doktryna,

Druga zaś dla dalekich krewnych i czeladzi

Lub podróżnych, skoro je w namiot traf sprowadzi.

Ta zewnętrznie odbrzmiewa pierwszej, jak w orzechu

Rdzeń ma się do łupiny, jak słowo brzmi w echu.

Podobieństwo zależne formą od ilości:

Im pokolenie większe, tem większe różności

Doktryn dwóch; aż nareszcie zgodzić się nie mogą

I dwie tradycje, każda swoją idzie drogą...

Stąd Mojżesz, stąd Prometej, o dobie tej samej

Niebieski biorąc ogień dwojakiemi bramy,

Skoro jeden szemraniem ludu jest trapiony,

Drugiemu sęp wnętrznoście maca co dzień szpony⁴¹.

Stąd tam, ówdzie są mitów ciągłe podobieństwa,

Walki też same, cudy, znaki i męczeństwa,

Które, nie wie geograf i chronolog nie wie,

Czemu jedne a różne, jak liście na drzewie.

Mąż, czoło pokolenia, nie tylko już samem

Słowem, przez spadkobierców obcuje z Adamem,

Lecz ważne miejsce nieraz naznacza kamieniem,

Gwóźdź zabija, by świecił stałem przypomnieniem,

A szeregi tych gwoździ, nieraz rdzą wytarte,

Inicjowany czyta jak pisaną kartę —

Z tego to najwytworniej kształci się w Egipcie

Ta kabała, co do dziś widna w hieroglipcie.

«Hiero-gliptos»⁴² tłumaczy się «dawne narycia»,

Ćwiekowate zaś pismo jest od gwoździ bicia

I Eklezjastes ciemne dla nas porównanie

Głosi o prawdach, że są «jako gwoździe w ścianie»⁴³.

Tu doszedłszy, od ziarnka słowa i litery

Aż do mowy i pisma, i Mojżesza ery,

Kiedy się z góry takiej obejrzę dokoła

Widzę, że świętość słowa pierwszą jest, co woła,

Celem będąc zarazem i środkiem — zaś dla niej

Litera jako przestrzeń i czas wśród otchłani

I że, jak harfy nie ma, ani w harfie struny,

Co by nie grała ciągle swojemi bieguny,

Choć brzmień tych ucho ludzkie nie zna, lecz ocknienie

Ptaszyny, popłoch muszki, pyłu przerażenie —

Tak w duszy człeka słowo i tak w dziejów toku

W biegunach globu tego, w świetle na obłoku

We wszechładzie, wszechtonie słowo nieustanne

Miarkuje się i rytmi, i śpiewa hosannę.

Dlatego, jeśli kiedy ciężarność zmysłowa

Wątpi lub nie powiada: «Wierzę w wolność słowa»,

To apostolskie «credo»⁴⁴ podobnież nie ruszy,

Że nie mówi się: «Wierzę w nieśmiertelność duszy»,

Lecz, że mniej utwierdzony akt wzmacnia wyznanie,

I że się mówi: «Wierzę w ciała zmartwychwstanie».

Doszedłszy tu, ten samy palec, co w Babelu

Uzewnętrzniałe słowo nawrócił do celu,

Widzę nie już w ruinie, lecz w budowy planach;

Mojżesz wywiera czynem wpływ na Egipcjanach,

I dlatego Aaron ma słowa potęgę⁴⁵:

Na zewnątrz miecz, na wewnątrz podejma duch księgę.

Słowo jest odtąd pełne tem krąglej, że miało

Niezadługo już spsalmić go w epos doskonałą,

I na zewnątrz, gdzie drama lub codzienne czyny,

Parabolę⁴⁶ w kształt zwierzchniej postawić doktryny,

Wewnątrz pod lekkim cieniem przeźroczystej palmy

Złotą harfę Dawida rozgorzałą w psalmy.