XXIV

O ty, wszech rzeczy płodnej rodzicielki¹²²

Dzielny tłumaczu, i w lewą i w prawą,

Którego wielbić musi człowiek wszelki,

Ty, coś jest świata nauką, zabawą,

Perło pisarzów¹²³, o Albercie Wielki¹²⁴,

Coś tajemnice objawiał tak żwawo,

Uczczenia godny, nieuszanowany, —

Spadłeś pod szafę z twoimi kompany¹²⁵!