SCENA I
Zuzia, Michałek stoją przed drzwiami domku. Michałek pije z dzbanka.
MICHAŁEK
oddawszy dzbanek
No, Bóg zapłać, to i dziad więcej nie powie. Otarłszy usta. A teraz do widzenia.
ZUZIA
Gdzież się tak spieszysz?
MICHAŁEK
Muszę iść, bo stary się tam skręci bezemnie... Słychać zdala parę chrapliwych zadęć trąbki. O! słyszysz? rozumiesz ty to? to się znaczy, że mieliśmy się strąbić. Ale nie myśl, żeby to było takie strąbienie, jak np. arakiem... broń Boże! to się znaczy, że on trąbi na mnie i powiada: naśladując trąbkę Miszel! chodź sam tu! a ja mu powinienem odtrąbić: tak samo Idę! idę! idę!
Dobywa z torby fajeczkę i nakłada.
ZUZIA
To idźże już sobie, kiedy ci tak pilno...
Odnosi dzbanek i wraca po chwili z koszykiem.
MICHAŁEK
który przez ten czas zapalił fajeczkę.
A ty dokąd z tym koszykiem?
ZUZIA
Na rydze. Ty sobie, ja sobie.
MICHAŁEK
Hola, czekajno... niewiem, czy to dla ciebie bezpiecznie.
ZUZIA
A to dla czego?
MICHAŁEK
Dla tego, że ja tu dopiero co spotkałem kogoś.
ZUZIA
Cóż dziwnego? wszakże dziś polują.
MICHAŁEK
Polują, polują... ja wiem! ten też poluje, ale mnie się to polowanie nie bardzo podoba.
ZUZIA
O, nie pleć.
MICHAŁEK
Widzisz, zrozumiałaś mnie, boś raki spiekła.
ZUZIA
Co ci się śni, nawet niewiem o kim mówisz.
MICHAŁEK
Nie wiesz? doprawdy? patrząc jej w oczy A wasz panicz, pan Maurycy? hę? spojrzyj mi w oczy... wskazując palcem he, he, he... a widzisz!
ZUZIA
No to cóż, że czasem do nas zajrzy? przecie moja nieboszka matka go wypiastowała.
MICHAŁEK
Hm! wiem, wiem... ale słuchajno, już kiedy tak, to żeby przynajmniej znał się na rzeczy i pamiętał o tobie... toby było pół biedy.
ZUZIA
Jakto?
MICHAŁEK
Ano żeby było przecie czem zacząć, jak się pobierzemy.
ZUZIA
Hm, toś ty taki? nie chodzi ci o mnie, tylko o pieniądze?
MICHAŁEK
Każdemu o to powinno chodzić. Nie myśl, żebym ja cię miał namawiać na jakie złe rzeczy, boć to przecie byłoby na moją skórę... ale widzisz, kto ma rozum, to drze łyka kiedy się da.
ZUZIA
Ej, żebyś czasem nie żałował, jeżeli to mówisz naprawdę.
MICHAŁEK
n. s.
Udaje że się gniewa, ale dobrze, że jej powiedziałem: niech wiedzą żem ja nie ślepy... może człowiekowi co z tego kapnie... słychać trąbkę; głośno Masz! znowu trąbi... trza lecieć... do widzenia.
Odchodzi na prawo.