SCENA IV

KRÓL, WOJEWODA.

WOJEWODA

spotykając odchodzącą Amelię.

Co to jest? Do swych aśćka idź apartamentów.

Cóż tak srogi?

Mościwy Panie, bez wykrętów,

Coś mi dziś we łbie jęczy pogrzebowym dzwonem,

Krew, co się lała, leży pod żony balkonem.

Co? pazik taki śmiały?

Królu, proszę o to:

Wypraw ty mi z zamczyska tę laleczkę złotą,

Wypraw ją — bo już, Panie Miłościwy, ranna,

To jak się dotknę, stłuc się gotowa jak szklanna;

Ja żony nie podzieram⁵², to święta kobieta.

Lecz ten paź, on się czegoś tu, królu, dopyta.

Ja ciebie może, panie miłościwy, nudzę,

Lecz powiadam, jeśli chcesz mieć w dalszej usłudze

Twojego dworzanina, to go wypraw prędzej,

On się tu może zgubić jak worek pieniędzy,

Złoto wabi, on cały złoty — toć ukradną,

Wypraw go, mciwy panie, ma figurkę ładną,

Ja się o niego boję.

No, mój wojewodo,

Widzę, że w tobie ta krew, to nie szafran⁵³ z wodą.

Cieszę się, żeś mi jeszcze czerstwy⁵⁴ i ognisty.

Przyślij mi pazia, zaraz mu napiszę listy

I wyślę do Warszawy.

A ja mu dam szkapę.

Odchodzi.