SCENA VII

CIŻ SAMI, prócz Zbigniewa i Mazepy.

KRÓL

do Wojewody.

Osłupiałeś mi coś waszmość — w ziemię wlepił oko.

Pomyśl, jeszcze czas cofnąć tych szaleńców obu.

Już nie czas, moja krzywda domaga się grobu...

Już nie czas, mości królu! Wszak tam winny padnie.

A mój syn... ot, mi czoło ni trochę nie bladnie;

Mój syn przeciwko mojej cześci nie zawinił.

Niesprawiedliwość by to sam Pan Bóg uczynił,

Gdyby mój syn nie wrócił. Cyt, proszę o ciszę;

Proszę... o wielką cichość...

Chwila milczenia, słychać strzał z pistoletu.

To sąd Boga.

Słyszę. —

To mój syn strzelił... drugi nie strzela. Nie strzeli...

Już mu się czoło śmierci okropnością bieli,

Już serce pękło... leży u stóp mego syna.

Bądź pochwalony, Boże! Twoja to przyczyna,

Najświętsza Panno, ciebie moje serce sławi!

Jakże się nad tym trupem mój syn długo bawi...

To dziwnie, strzał był tylko jeden mego syna,

A po nim już ogromna ubiegła godzina —

Trup musiał umrzeć... czemuż tu nie widać mego...