Nie udźwignie ten kraj człowieka, nie wysyła znaków
Mówią o nim, pokazują palcem to miejsce, a ja ciebie do dziś
z klocków ustawiam. Do rozsupływania się dałeś, w gardle
czuję twój węzeł, do ciebie drogi prowadzę szare, kruche.
Wyciągam z poplątanego — i to jest proste. Kładę proste na
prostym — i znów się plącze.