SCENA IV
Romulus wchodzi z oddziałem zbrojnych.
RZYMIANIE
Niech żyje król nasz!
ROMULUS
wychodząc naprzód
Założyć ryglami
Bramę natychmiast!
Do Ankusa
A, z dwiema brankami?
Słowaś dotrzymał!
ANKUS
Tak królu; zwycięstwo!
I górą nasi!
TULLIA
O chlubne zwycięstwo!
Ty, królu zbójców! Ty i wszyscy twoi
Niech...
HERSYLIA
przerywając
Pozwól, siostro; mnie mówić przystoi.
Do Romulusa
Ty jesteś królem: więc słuchaj! To dziecię
Mnie, mnie wydarto. Matka w pierwszym lecie
Ją odumarła; jam ją wychowała,
A ten mi wydarł! — Niech ta rzesza cała
Zaświadczy zaraz... Zapytaj i jego:
Niech powie, czylim do grodu waszego
Nie sama przyszła, ofiarując siebie
W zamian za siostrę. Królu, błagam ciebie;
Każ mu, niech zaraz Tullię oswobodzi.
Ona się z jarzmem nigdy nie pogodzi!
Ona wprzód umrze! Ja, ja znam już życie
I jego troski: jeśli ją puścicie,
Za łaskę taką, niewoli surowej
Poddam się chętnie; — lecz w razie odmowy —
Wiedz o tym: — żadnej z nas mieć nie będziecie!
Więc mów.
ANKUS
do Romulusa
A dobrze; powiedz jej raz przecie!
Bo moje słowa jakby niesłyszane.
Uprzędła sobie sama tę zamianę;
Jam się nie wdawał w żadne obietnice.
ROMULUS
do Sabinek
Jesteście branki — wy, wszystkie dziewice!
Żadna już ziemi nie ujrzy rodzinnej!
Lecz nie w niewoli, nie; — we czci powinnej
U naszych ognisk zasiądziecie z nami.
Gwałt wam zadano; prawda! Ale sami
Winni tu wasi niebaczni ojcowie.
Kiedyśmy w zgodnej szukali umowie
Pokrewnych związków, jak dobrzy sąsiedzi,
Dano nam suchą wzgardę w odpowiedzi.
Więc lepszy podstęp niźli słowo bratnie!
Bóg was zaślepił i wpadliście w matnię.
Bóg też uświęci zrządzenie łaskawe.
Wołać kapłana, niechaj kończy sprawę;
Niech przez stosowne modły i ofiary
Połączy ślubem wszystkie młode pary.