SCENA CZWARTA
Ciż plus Aneta.
ANETA
Dzień dobry.
KUZYN
Dzień dobry. Kuzynka wybaczy, zaraz skończę. Zacząłem pisać.
Leci na prawo, kładzie się na łączce i gorączkowo pisze i poprawia, fikając nogami. Aneta podchodzi do stołu.
NIBEK
O — widzi pan, jaka śliczna jest dziś Aneta! Niech pan z nią poflirtuje trochę, a potem idziemy do kancelarii
Kozdroń wita się z Anetą, która następnie zbliża się do dziewczynek i całuje je w głowy, stojąc z tyłu za nimi.
Anetko — kawy?
ANETA
Nie, wuju. Ja nie mam czasu na flirty z panem Kozdroniem, a kawę piłam w łóżku. Idziemy na lekcję. No, chodźcie, dzieci! Już umówiłam się z ojcem, że tej zimy do klasztoru nie pójdziecie. Zostaję tu i będę was uczyć wszystkiego.
NIBEK
A tak, tak. Na śmierć zapomniałem. Chciałem to wam sam powiedzieć, moje dzierlatki.
ZOSIA
Dziękujemy ci, tatusiu. Widzisz, Amelka? Ja ci to już mówiłam. Zupełnie sprawdza się jak we śnie.
AMELKA
Ach! Co za szczęście, ojczulku! (całują w rękę Nibka i biegną za Anetą) Teraz będziemy cię kochać, Aneto, tak jak mamę, a może więcej.
ANETA
przechodząc koło Kuzyna
A potem przeczytasz mi twój wierszyk, kuzynie.
KUZYN
nie wstając
Dobrze. Tylko nie wiem, czy wybrnę. Jeszcze parę zdań mi zostało.
Aneta z dziewczynkami exit.