SCENA 3

EZAW

Gdzie spieszysz bracie?

Mać kazali.

Kędyż ty spieszysz?

Ojciec każe.

Cóż się frasujesz?

Wstyd mnie pali.

Czyli ty bracie mnie zgadujesz?

Wiem, że cię mać nade mnie chwali,

lecz ciebie za to nie winuję.

Żyjemy zgodnie, jako druhy

i miłość k’tobie we mnie trwałą.

Toż i to pamiętanie trwale,

żeście za chleb i soczewicę

mnie pierworodztwo swe przedali.

Cóż wam się wstydem łuni lice

i wspominacie, co się stało

a czemu wszelkiej przeczę siły — ?

Głód i pragnienie cię zmusiły

a niebo siłę słowu dało.

A teraz oto idę w pole,

bym upolował, co się zdarzy

a co ułowić łukiem zdolę,

z tego się ojcu karm uwarzy.

Ojciec chce ciebie wyznać panem?

Błogosławieństwo ma być danem

mnie przez rąk położenie.

Idź, goń i spełniaj przeznaczenie.

oddala się