O DESCONSOLO
D'esta fontiña á beira froleada
Sentado á sombra d'un choron estou
Doido o peito, a alma esconsolada,
Triste morrendo pouco á pouco vou.
Desde qu'a negra morte aquella prenda
Que tanto quixen me arrancou sin dor,
Solás non acho en nada, e solta renda,
A pena, choro o meu perdido amor.
Quen o diria! tão garrida e nova,
Doce cal rula, e branca cal xasmin,
Tan cedo habias de baixar á cova,
Piedade, céos, ay, piedá de min.
Solo quedei no mundo, solo, solo,
Qu'ei de facer?... chorar e mais chorar!
E qu'ainda te vexo no meu colo,
Sabeliña, querida, maxinar.
Xa non iremos mais polas roleiras
En compaña amorosa ás moras, non;
Nin baixo das follosas ameneiras
As coitas che direi do corazon.
Cantas veces da auga d'esta fonte
Che dice, mina vidiña, pola mao!
Cantas os dous deixabamos o monte,
Por tomar aqui o fresco, aló no brau.
E nas tardes de outono... ¡non te acordas...
Mais ¿que digo acordar? si te perdin?
Partenseme, ay do corazon as cordas
Penso qu'ainda aqui estás... louco de min!
N'outono... pois con alegria moita
Nos ibamos ó longo castañal,
E a rebaladas eu guindabava froita
Mentras ti regalabas meu cantar
E tamen cando... ¿pero á que memoria
Fago de tempo aquel? ay! calarei!
Mirame, Sabeliña, desde a groria;
Por ti de cote triste chorarei.
Alberto Camino, ap. Trovas e Cantares, p. 329.