durch aller frawen ere!’
‘Danhauser! wölt ir urlob han
ich will euch kainen geben:
nun pleibt hie, edler Danhauser,
und fristen euer leben!’
‘Mein leben das ist worden krank,
ich mag nit lenger pleiben;
nun gebt mir urlob, frewlin zart,
von eurem stolzen leibe!’ 20
‘Danhauser, nit reden also!