sô môte wî eten versche honnichschîven.
sôdâne kost at ik dorch dê nôt,
dâr van is mî dê bûk sô grôt.
ik môt sê eten ân mînen dank,
dâr van bin ik wol half krank.
wan ik dat jummer beteren kan,
wolde ik umme honnich nôde upstân.’
Dô sprak Brûn alsô vôrt
‘wanne, wanne, wat hebbe ik nû gehôrt!
holde gî honnich sô sêr unwêrt,