[Scherer D. 43, E. 39.]
Herausgegeben in Endlicher und Hoffmann ‘Fragmenta theotisca’ (Vindobonæ, 1834; 2. Aufl. 1841).
Enti see saar alle dhea burgera fuorun ingegin Jesuse enti sô inan gahsâhhun, bâtun daz er aufuori ûz fona iro marchôm. Enti genc er in sceffilîn, ubarferita dhen keozun enti quam in sîna burc. Enti see saar butun imo bifora laman licchentan in bâru enti gasah Jesus iro galaupîn, quhad demo lamin: Gatrûê, sunu, forlaazsenu dhir uuerdant dîno suntea; Enti see saar ein huuelîhhe scrîbera quhâttun untar im: Dhese lastrôt. enti sô Jesus gasah iro gadanchâ, {10} quhat: zahuuiu dencet ir ubil in iuuueremo muote? Huuedar ist gazelira za quedanne: forlâzseno dhir uuerdant dhîno {20} suntea, odo za quhedanne: arstant enti ganc? Daz ir auh uuizît, dhaz mannes sunu habêt gauualt in herdhu za forlâzanne suntea, Duo quhat dhemo lamin: arstant, nim diin betti enti ganc za dînemo hûs. enti er arstuont enti genc za sînemo hûs. Gasâhhun iz diu folc, gaforahtun im enti aerlîhho lobôtun got, dher solîhha gauualtida forgab mannum.
Et ecce tota civitas exiit obviam Iesu et viso eo rogabant, ut transiret a finibus eorum. Et adscendens in naviculam transfretavit et venit in civitatem suam. Et ecce offerebant ei paralyticum iacentem in lecto, et videns Iesus fidem illorum dixit paralytico: confide fili, remittuntur {10} tibi peccata tua; et ecce quidam de scribis dixerunt intra se: Hic blasphemat. et cum vidisset Iesus cogitationes eorum, dixit: Ut quid cogitatis mala in cordibus vestris? Quid est facilius dicere: dimittuntur tibi peccata tua, aut dicere: surge et ambula? Ut sciatis autem, quoniam filius hominis {20} habet potestatem in terra dimittendi peccata, Tunc ait paralytico: Surge, tolle lectum tuum et vade in domum tuam. et surrexit et abiit in domum suam. Videntes autem turbæ timuerunt et glorificaverunt deum, qui talem potestatem dedit hominibus.
MUSPILLI.
[Scherer D. 44, E. 40.]
Muspilli, ein alter heidnischer Name des Feuers (Holzzerstörer), von christlichen Dichtern auf den Weltuntergang übertragen. Die Verse, welche diesen Namen tragen, wurden, wie ihr erster Herausgeber Schmeller vermuthet, vielleicht von Ludwig dem Deutschen (843–876) auf leere Blätter und Ränder der Handschrift geschrieben, in welcher dieselben auf uns gekommen sind. Herausgegeben in den Denkmälern Nr. 3.
Daz hôrtih rahhôn ‖ dia werolt-rehtwîson,