dœt alse ein wetich wîf
end bedenket ûch bat.
ich wele û râden dat, 30
dat ir dorch toren niet endœt,
dat niemanne donke gœt’,
sprac sî, ‘frouwe mœder mîn.’
‘des mœtes du onsâlich sîn,’
sprac die frouwe weder
end viel an her bedde neder.
met menegen rouwen sî lach