ich enweit wie menegen dach,
went her der dôt in’t herte quam,
de her den lîf onsachte nam.
Dat dœ der hêre Ênêas 10
gefrouwet ende gêret was,
dat liet he wale skînen
end sach dœ Lâvîne
als decke als hen geluste.
he halstes ende kuste,
dat sî van hem gerne nam,