As uuse Gretlies na 'ne lütke Blaage van'n Wichte was un iewen an to kräuteln fönk, nam ick den Nestepuck[27] es up'r Huukenacken[28] met na'r Stadt un tratt auck bii'n Päärtner in; de mogte jüst wual nich recht frisk sienen, dann he satt in der Beddekaamern up'n Schreine un tröck een Paar kloppenbörger Strümpe uäwer't ann're an. Ick baut em'n gooen Muaren; he gaf 'ne mi wier ümme un fröög mi, waar ick sau lange bliewen wööre, ick gönge em dach wual nich vorbi: (In den sülwesten Augenblicke mierkede ick, dat den Wichte wat ankwam, man dat kwam di sau mutts[29], dat'k den Verwank[30] nich mehr winnen konn, dat'k'r met uut'n Stuawen lööp; deswiegen kräup'k'r man gawwe met inn'n Houk[31] achter·de Kaamerdüüren.) Nei, anwerde ick met 'n Schnappe up'n Päärtner siine Frauge, ick bin ju sin Liewe na nich vorbi e gaunen un günne ju weiß Gatt Allens vor as nau. Dat mierke ick, siä he, man düt harren ji wual'n Annern günnen mogt. —

Unners du diin Wierk in der Stadt afdööst, met di dann de Päärtner den Traun in, un wann du'r dann wier uutwullt, haalest du de Pullen wier af; man lat se'r jau nich daalfallen, segg'k di.

De Junge tröck siin beste Wämm'sken un siine Sönndagesschoo un de niggen Schatthuasen[32] un Landströöfeln[33] an, sett'de de ruwwen Ellebutts[34]-Müssen met'n langen Vossschwanze up, un staapelde met'n Dagweeren läs.

As he an de Kösterigge kwam, stönd de Hepzepter[A] in der Schrautdüüren[35] un keik in't Wier. Gooen Muaren, Jan Hinnerk! siä he, waar wullt du al sau froo un iilig hento? Na'r Stadt, anwerde Jan Hinnerk, un de Aule heft mi seggt, ick scholl Ju fraugen, af Ji vellichte wat to bestellen harren. Dat kümmt mi nett to Passe, siä de Köster, ick hewwe van Muaren jüst 'n Paar Pund Sparges stuaken, de konnest du mi wual miëniemen, dann de Stadtlüüe müüget dat Quieckentüüg geeren frisk. Wann 't Wier'r sick man ichtens to regeeren will, un dat rieke ick dach, dann't süht'r wisse na sau jeewe[36] na uut, un den Grummeltaaren[37], de gintern upstigt, schall miines Achtens de Wiind na wual wier uut'n eene jaagen, dann schollen uuse Jungens van Daage Baunen planten un dat Lüüt harr'k'r auck geeren met bi e hatt, man miin' Fruwwe will abschlut Gaaren kuacken un daar kann se't Wicht nich bi missen, dessenthalwen kann ick van de Uusen van Daage nich Eenen na'r Stadt e kriigen: Man du most'n Lütk letten[38], dat'k se di uut'n Keller kriige; trett in un gank'n Käaren sitten un verhaale di; met'n Schnappe[39] bin'k'r w'er wier[B].... Süh daar, Jan-Hinnerk, dat sind jüst twee Pund, ick hewwe se di in een Buund e buunen, un wann'r di wel na frägt, dann födderst du vor't Pund sess Grössen, man scholl et de Fall sien, dat du auck man fiiwe kriigen konnest, dann doo se'r auck man vor weg.

Jan Hinnerk liä[40] de Sparges bi'r Siit' in siinen Kuarw un draawede allewisseweg fuörwerts na'r Stadt hento.

As he vor de Paarten kwam, möök he Augen as Pingelpötte[41]; he tratt faarts in de eersten Düüren, daar lag'n Keerel in 'n griisen Paltrocke[42] up'r Riekelbank un schnuarkede as 'n Behr[43]. Gatt help! rööp Jan Hinnerk, wi-ji Battern of Egger kaupen? Man de Keerel schnawwede en elennige an un siä: Du Tuorfschnuute van'n Jungen, sühst du nich, dat hier nine Lüüe n wuohnet? Vuörwele di to'r Stadt in un daar fraug n biilings, du Aabelhans!

Jan Hinnerk schaut tohaupe as'n Föör Backsteene, man he lööt sick alldach nich verblüffen, he taug de Schuaken[44] faart un lööp un rööp in alle Düüren: Wer will Sparges un Egger kaupen? Man he konn'r an't Eerste Nicks van quiit weeren, dann he dachte, dat Meeste kann di deenen, dann kümmst'e sauvel ehr wier na 'r Stadt.

Antleste, as he lange noog na de haugesten Priise ganfelt[45] harr', raak't he bi'n Mann de een Pund Sparges hebben woll. Niem't se Alle, siä de Junge, ick hebbe aparte nine Wechte, dat'k se uut'n eene wiegen konn'. Man de Mann woll abschlut nich mehr as een Pund hebben. Daar hest'e fiif Grössen, siä he, un wann du nine Wechte hest, sau nimm 'n Kniif, du Dummerjaun, un schniit se midden düür un doo mi man de bäuwesten Halfscheed.

Den Jungen duchte, he harr'n gooen Handel maaket un he sprünk up eenen Beene vor Frööden, dat de dumme Keerl man de dünnen Ende nuamen un em alle de dicken lauten harr' un dachte bi sick, Jan-Hinnerk dat schall wual striiken[46], nu sind di vor de dicken Ende sess Grössen dach wual sachte sieker e noog. Man he harr sick dach bedaart[47]; dann as he nu faartan de dicken Ende feil baut, lacheden se em Alle wat uut un siäen: Met söcke Sparges loop na 'n Düüwel, waar du de Köppe lauten hest, daar brink auck de Steerte hen.

Tiigen de Middagestiidt wöörd em aabel[48] to Sinne, dann em kwam Hunger un Döst an. Met des kwam he vor'n Huus, daar 'ne Riige lange Stuuten un'n Kuarw vull Beschüüte[49] achter de Ruuten stönden. Hier wuohnt wisse 'n Rüggenscheeter[50] un is wual sachte auck Werthskup, fröög he, un begiehrde 'n langen Stuuten un 'n Kroos Beer. Triäet neiger, siä de Huusheere un legget af. In'n Stuawen stönd saune niggemoodske Kuackmaschiine, met 'ner breen iisern'n Plauten buawen uppe, (as se reefaarts wisse viele to Biekeroode bi Haagen maaket weeret) de sag Jan Hinnerk vor'n Disk an. Up siine Wiise was de Junge uäwerlegsam e noog; den Kuarw met de Egger, mende he, settest du achter den Disk an de Grund, daar werd he di sau baule nich ümmestätt, man den Dook met de Battern legst'u buawen up'n Disk, dann beschnoopet se di de Katten un Rüüens sau hennige nich. Un nu kräup he achter den langen Gästedisk un lööt sick siinen langen Stuuten un den Kroos Beer goot schmecken. Man as he't knapp binnen harr', uäwerwältigede en de Schlaup. Unners he schnuarkede harren se van Buuten Füür in den niggemood'sken Uawen bott un as he wier upmunterde[51], was siine Batter heel verschwuunen un Nicks mehr daarvan to blikken, as de schmierige Dook. Dat konn uuse Jan-Hinnerk nich begriipen; he rööp den Werth un siä: Ick aarmste Kiind! ick harr'n Dook met Battern daar midden up'n Disk e settet un nu ick 'ne w'er wier sööke, is de Batter tohaupe d'ruute; de mot mi stualen sien. Man de Werth hölp en uut'n Draume, dann he beliikteekede[52] em, dat de iiserne Disk en glöönigen Uawen sii un de Batter van der Hitte schmolten wööre un he se nu uut'r Asken wier n sööken konne. Wat was'r to doonen? Jan-Hinnerk most'r sick in giewen, man em spiitede[53] Nicks mehr, as dat he'r nich eerst 'n resoluuten Schlart[54] van tüsken siinen langen Stuuten daun harr', dann harr' he 'ne nich sau dräuge to kewwen bruuket. He kreig siinen Kuarw achter'n Uawen denn, un lööp un rööp fuörwetan, wer will Egger un Sparges kaupen?