Nu entmod'ten em en Tropp aule Wiiwer un fröögen, waviel Egger he vor'n Schillink n geiwe? Achte, siä he; — niigen de Wiiwer —, dann wollen se Jedder vor sess Penninge wecke hebben. De Junge gönk den Handel in un wann he eer[55] veere totell'd harr', schlöög he allebatt[56] dat füfde kort, dann he woll't deelen. Man dat was den Wiiwern nich na'r Müssen, dann se wollen heele Egger hebben; deswiegen behöölt de Junge de Egger un de liigen Döppe 'r to.
As he nu de ganzen Stadt düür dwaalt harr' un Nicks mehr quiit weeren konn', dachte he, du most man nagraae wier na Huus aarbeiden. De Köster schall wual met di tofriäe sien un de Aulske mag sülwent sehn, wo se füftehalf Egger vor sess Penninge verkaupen will.
Met'n Dunkelweeren tratt de Junge nu wier bii'n Päärtner in un woll de Traunpullen afhaalen, man he was'r nau nich in e mieten un se konnen auck de Pullen sau gliiks nich e fiinen, dann dat Wicht, dat's Muarens up de Booen[57] passet harr' un den de Junge dat Bestell daunen harre, harr' se in der Iile eenerwiegens daal e settet un konn'r sick sau gawwe[58] nich wier up besinnen, waar't se lauten harr'; deswiegen moste de Junge en Käären letten. Geetet mi unnerdessen en Drüppen in't Glas, siä Jan Hinnerk, dann will'k sau lange sitten gaunen; man ji miötet ju dach wual 'n bieten spööen, dat ji mi faarthelpet, süß mogt't mi to düüster weeren, dann de Klokke heft al 'n Verrel in siewen[59] schlaagen un ick freese[60] dat 't van Auwend stock-staakendüüster werd, dann 't fänkt al froo an to schiemern un de Maune geht wisse vor Middernacht nich up.
En Stool was'r nich an der Diälen, man achter der Huusdüüren stönden 'n Paar halwe Tunnen, daar wat inne was, dat uuse Jan-Hinnerk nich n kennede. He follde't an un't was sau hart as'n Steen un glinsterschwart. Daar kannst'e di wual sau lange uppe resten, dachte he, un lööt'r sick up daal; man as he wier upstaunen woll, konn' he gaar nich wier upkuomen. He rückeesede un rückeesede[61], un keik baule van der eenen baule van der annern Siit' achter sick un tröck un reit wat he man riiten konn, man de lierene Bückse woll p'rfass[62] nich läs. Nu fönk he an to joolen, dat de Päärtner un siine Lüüe anners nich n menden, as dat em'n graut Unglücke uäwerkuomen sii; man as se verneimen, wat'r Naut was, föngen se unwiis an to lachen un de Päärtner siä: Du Narre van'n Jungen, waarümme hest du diine breen Batzen[63] auck up de Tunnen daal[64] lauten, du säugest je wual dat'r Peck inne was. Wo wi di daar nu wier afkriigen willt, dat weet ick wahrhaftig nich. Süh es to, af du nich uut'r Bücksen uutkruupen kannst. He probeerde't 'n Paarmal, man he konn' sick sau viel nich es räugen un et woll abschlut nich gaunen. Dann miöte wi di 'r wual 'n Stücke achter uut schniien, siä de Paärtner. Trinlies, haal' es 'ne Scheeren! Man dat woll de Junge auck nich to biister[65] geeren hebben, dann et was siine beste Bückse de he harr'. Dann weet'k di anners ninen Raut, siä de Päärtner, as dat wi'r di wier uuthacket. Dat duchte den Jungen 't Beste to sienen un he woll't sick gefallen lauten. De Päärtner haalde'n breen Beitel[66] un'n Haamer un beitelde alle rund ümme daar de Junge faste satt, dat Peck läs, un as he nu upstaunen konn', schrappeden se't em sau goot se konnen achter af.
Man nu harr de Junge auck Iile, dat he weg kwam. He betaalde wat he schüllig was, nam siine Traunpullen in de Hand un tröck af.
As he de Paarten achter sick harr', lööt he sick düür'n Kopp gaunen, wat he in der Stadt uutgiewen harr', man daar was na siiner Meenunge en Verschiel[67] manken, den he uut'n Gedächtnisse gaaruut nich in't Riekene kriigen konn. He nam de Traunpullen bi der Fissen tüsken de Tiäne, kreig siin Geld uut'r Tasken un uäwertellde't in'n Gaunen uut eener Hand in de annere un riekede alle vor sick hen. Met des sprünk em'n Schelmstücke van'n Jungen in'n Weg und rööp em unner de Niäsen: Lütke Mann, lautet juue Pullen nich fallen! — He dacht'r nich an, dat he de Pullen met'n Tiänen höölt. — Nei, siä he, un baats! lag de Pulle up'n Steenen un was in Duusend Bieten[68].
Dat is di'n Unglücke, dachte he, wo du di daar uutfiilen wult, daar weest du na nine Mowwen antosetten, de Schliäge de du nu krigst, hest du wual eeget[69] un most se di gefallen lauten un träusten di met'n Vosse, de siä: dat is je man'n Uäwergank, as se em dat Fell uäwer de Ahren tröcken; Schliäge bist'e aparte al noog gewuohnt un du weest nagraae auck wual, dat me de nich länger 'n follt, as se kellet[70].
Den Dook met'n Salte harr' Jan-Hinnerk in't Knauplack buunen, man he harr den Knüppen nich faste noog to e trocken un süh daar, unnerwieges gönk he läs un dat Salt lag met ens in'n Drecke. He raakede't sau bedierwe wier up as he man konn, man et was alldach up wat Stiien schieterig wooren. Wat dööt'n dat, dachte he, dat krigst'e wual sachte wier reggen. Wann du inkümmst, schmist du't in'n Emmer vull Waater un waskest den Dreck'r af, dann is't wier jüst sau goot as't wiesen is un nin Minske schall'r wat af mierken.
Unnerwieges begiignede em'n Mann to Pierde, met'n grauten Rüüen, den fröög Jan Hinnerk: Is de Rüüe Juue, Heere?.. Nei, siä de Mann, ick bin den Rüüen siin Heere, un — daar reit he hen. Dat geföllt den Jungen un he dachte bi sick, dat is di 'n nett Vertellsel vor den Aulen.
As Jan Hinnerk nu wier in de Kösterigge kwam, fröög en de Köster: hest du de Sparges verkäft? Jau, seggt he, de Hälfte vor fiif Grössen, as Ji se mi in e settet hebbt't; de ann're Halfscheed un nau daarto de dikken Ende hebb'k wier met e bracht, de wollen de dummen Lüüe nich hebben. As de Köster dat häärde un sag, konn he siin Lachen nich lauten; he verbeit siin'n Verdreet, dann he höölt gooe Fründskup met'n aulen Michel un moste den Jungen auck na wual sau wat to liien hebben, dann he harr' em allmangsens 'n sülbacken'n Stuuten[71] miebracht, as he na na'r Schoole gönk; man heel konn de Köster sick dach nich bewältigen un lüünskede[72] em bedierwe to: Wat de Denste nich kennet, dat baatet[73] den Heeren nich. Du schast alldach bedanket sien, man to'n neigsten mot'k di wual 'ne Wechte met doonen, dat se di nich wier wat ööwen kiönet[74].