Ick aarme Broor Eernst, hier ligg' ick up'r Eeren
Un woll üm diine Gnaad' di hartelick begehren,
Wiilen de Daut, wann he auck sau gliick nich kümmt,
Mi sieker dach baule dat Liewen nimmt;
Dann he is'n Schelm un'n Erz Bedreeger,
He kümmt een' alle Daage neiger,
He schnitt un frett un baaselt met Macht,
Düür allen Pomp un alle Pracht;
Sau weenig de Aarmen as de Riiken,
Kiönet dem starken Daut entwiiken;
Deshalw ick up en nich to lange bouwe,
Noch up düssen liidigen Gast vertruwwe,
Dann he krüpt mi sau van Feeren an,
Un maakt van Harten bange mi aarmen Mann.
He mag wual denken: Brüüe[1] du diine Moor[A],
Bist dach man'n aulen Kapziiner Broor:
D'rüm nu gooe Nacht, ji Heeren Paaters,
Gooe Nacht, leewen Lüüe, gooe Nacht, Fraaters!
Ick hewwe biedelt sau mannigen Stuuten,
Iände, Gäuse un auck wual Schruuten,
Wuorteln, Rööwen un Kabuus
Un nümmer kam ick liig to Huus.
Dat dää, ick konn sau goot geweeren
Met de grauten riiken Heeren,
Den'n gaf ick dann, up miinen Reesen,
Wual eenen Schnüüfken uut miiner Döösen
Un daarbi wünskede ick eer viel Glücke,
Dann kreig ick meestens graute Stücke.
Apart bi de Buur'möörs konn ick mi goot schicken, —
Un alltiidt most'et mi dann glücken;
Wann ick man na den Wiemen keik,
Wo faaken dat'k'n Schinken kreig;
Un Iersten, gieele un dicke griise,
De kreig ick oftmals schiepelswiise.
Man wat lacheden dann auck de Bröörs,
Wann ick wierkam van uuse Möörs,
Wann Broor Eerenst hick, hack, hack,
Kwam met siinen Biedelsack;
Jau, wann se mi man häärden schellen,
Sprüngen se as Vösse uut eeren Zellen
Un neimen mi tohaupe wahr,
As de lütken Kinner eeren Vaar.
Nu gooe Nacht, ji gooen Buurenmöörs,
De ji uuse aarmen Bröörs,
Sau faaken holpen uut'r Naut,
Met Schlachtelwierk, met Battern un Braut;
Naamentlick: Meggerske, Elseke Hunings,
Anne M'rigge Weetkamps, Gretliesken Brunings;
Gooe Nacht tohaupe, o gooe Nacht!
Dann ji hebb't us jümmer best bedacht.
Ick mot mi nagraae van düsser Eeren
Na uusen leewen Herrngatt henkehren,
De gintebuawen föhrt 't Regiment,
Aune Anfank un sunder End.
Ach konn ick dach met düssen Heeren
Sau goot as met ju Möörs gewehren! —
Bloot, wat was ick dann vor'n Gast,
Sunder Suargen un sunder Last;
Dann woll ick auck nich länger süümen,
Woll geeren van düsser Eeren rüümen;
Dann scholl he mi, de bittre Daut,
Bringen eenen gooen Mout.
Abers denk' ick an de Eewigkeit,
Dat Hart'bloot mi in Mielke vergeht. —
Dach, wat helpt dat bange Zaagen,
Un all' dat bedrööw'de Klaagen.
Nimm 'n Harte, Broor Eernst, un sii en Mann!
Mostet du auck van Stund'r an.
Süh, du hest dach Gatt den Heeren
Diin Liewe lank socht, up düsser Eeren;
Den ganzen Dag, o leewe Heere,
Dää ick je Alles to diiner Ehre;
Baule met bruwwen, baule met backen,
Baule met Holt 'ntwee to hacken;
Un was't in'n Suomer auck faaken to heet,
Un was'k auck sau natt as'n Otter van Schweet,
Dat miine Kaputze, van Waater stiif,
As 'n Kloß mi mannigsens hönk an'n Liif;
Un mogde't schniggen, oder freesen[2],
Broor Eerenst moste dach jümmeran reesen,
Baule in'n Haagel un baule in'n Riegen,
Was ick aarme Broor Eerenst alldach up 'n Wiegen;
Jau, mogt'r auck kuomen, wat'r kam,
Broor Eerenst moste alltiidt voran.
Et het wahrhaftig kostet Mööte un Last,
Dat ick bin wooren sau 'n aulen Gast.
Drüm' o Heere in'n Paradiese,
Denke gnädig an mi aulen Griisen;
Help mi in miiner lesten Naut,
Wann he nu kümmt, de bittre Daut;
Hebb' ick auck wual es uäwertrieden,
Met'n Drinken, oder met'n Reeden,
Heer, laut et di nich kuomen an,
Up 'n Mundvull Wäärde un up 'ne Kann';
Hebb' ick mi dach ümm' diinetwillen
Miin Liewentlank möst lauten drillen;
Drüm' gedenke miiner to'm Gnaadenlohn
Un gif 'n Broor Eerenst de Himmelskroon!
Böntkemeyer.
[1] brüüe: necke, quäle.
[2] freesen: frieren.
[A] Brüüe diine Moor: Sprichw.: vexire Keinen der klüger ist als du.
Hans Gastenkäärn.
(Uut'n Engelsken van Robert Burns, 'n schottsken Buuren.)
Dree graute Heerens harren sick
'r Hand un Waart up giewen,
Se wollen Hänsken Gastenkäärn
An siin blootjunge Liewen.
Se greipen Hans un stopp'den en
In d'Eerd'n, met Ploog un Iisen,
Un scholl'n 'n Eed wual schwuaren hebb'n,
De Junge si'r wiesen.