Mar fründlick kwam de Mey in't Land,
Gaut Suomerschuurs to'r Eerden,
Süh daar stönd Hänsken nigges risk,
Dat s'Alle sick verfehrden.
De Middensuomers Sünne schein,
Dau wöörd he graut un dicke,
Un Spette wuöss'n em ümm'n Kopp,
De drüww'den grüwwelike.
Man as de Riipeltiidt'r was,
Dau wöörd he ault un leige;
He knickebeend' un wackelkoppd'.
Et gönk met em tor Neige.
He quiinde toseh'ns mehr un mehr
Un lööt de Ahren hangen,
Un as de Herskup dat vernam,
Siä'n se, nu miöt' wi'n fangen.
Se haalden Iisen, lank un schaarp
Un schniien 'n düür de Hacken;
Dann bäunen s'em en Seil ümm't Liif
Un neimen'n up de Nacken.
Drup schmeiten se en rügg'lings daal
Un geiwen sick an't kloppen,
Un siäen: Hans, de Dokter haal',
Du schast us bett nich foppen!
Se tröck'n 'n splinternaaket uut
Un jöögen 'n in alle Ecken;
Man siinen waarmen gielen Rock
Droft' he nich wier antrecken.
Se schmeiten'n in'n Waaterpool;
De aarme Hans Gastenkäären!
Wann he 'r nich in versuupen woll,
Most he wual schwemmen leeren.
Se fiskeden 'n wier heruut
Un liä'n en up de Dielen;
Daar wöörd he stüsselt un hanteert,
Se lööten nich nau'n to quielen.
Se daar'den uäwer'n glöön'gen Füür
Dat Mark em uut 'n Knuaken;
Dann kreigen s'en tüsken twee Miölensteen',
Daar wöörd he elennig e bruaken.