Den Minsken is't sau an e daun,
De Daaten miötet sprieken;
Aun' Düügte müg't na'n Düüwel gaun,
Sau Junkgesell as Miäken.
Sii auck'n Lüüt sau schmuck un drall,
'n Engel van Gebeerden;
Sau is et dach up keenen Fall.
Wat nütt' up düsser Eerden.
Wann et nich Düügte hiägt un pliägt;
Un sau isst auck bi Männern.
Werd Düügte an de Schäunheet schmägt,
Kümmt't Eene to dem Aennern.
De Schäunheet is, bi miiner Ehr'!
Met Iisen to vergliiken;
Dat Staul der Düügte mot'r vör
Bi Aarmen un bi Riiken.
Sau wat heww' ick't al uutprobeert
Un fuunen, dat viel Lüüe
Man Iisen sind, glatt afpoleert,
Un hebbet nine Schniie.
De'r gaffeltangen-fründlick sind
Riek ick na meest to 'm Iisen;
Daardüür kann mi'n Minskenkind
Siin Staul nich recht bewiisen;
Dann achter Fründelk'heeden kann
De Schalk sick recht verstieken;
Wo faaken werd'r gaar Nicks van,
Wat söcke Lüüe versprieken.
Bi de is Söckes nich de Fall,
Waarvan wi iewen schnacket;
De hebbet Beed' de Düügte al,
Bi'n' Wickel un bi'n Hacken.
De Eene hält, Jahr uut Jahr in,
'ne Aart Apthekerbooe,
Un Pillen, Salw' un Pulwers d'rin;
Dat kümmt us Buur'n to Gooe.
Se gift us geern uut eerer Büss',
Lät't sick nich es betaalen.
»Nei,« seggt se faarts, »ick giew't ümsüss,
Laut't man faartan wat haalen.«