Kort af — vor Beed 'n Brüüdegam,
En gliik, an Stand un Ehren,
Un Junkers fiin un glatt un stramm,
As wann et Engel wöören.
Kuom't Ridder, uut den Graafenstann'!
O, kuom't dach, Ji Baraunen!
Haul't üm uuse gnaid'gen Fröölens an,
De Düügte en to launen.
Zwaars heft de Een' 'n Klausterplatz;
Dach dat is Kiikelkaakel;
Sau'n Klausterplatz vergitt sick faarts,
In Brüügams-Tabernaakel.
Beliiw ick na de Hachtiidtsfiir
Van uuse gnaid'gen Fröölen,
Dann will'k ne auck, to miiner Liir',
'n lustig Stücksken gröölen.
Fritz schall, up siiner Viggeliin,
De Quinten lustig kniipen,
Un Stöfferken schall, graff un fiin,
Up siiner Flööten piipen.
Hans bläst de blanke Staatstrumpett,
Dat em de Bückse knacket,
Un em de klaare, glöön'ge Schweet
Van Kopp un Ahren klacket.
Klaus heft den Tackt sau recht in'n Kopp',
D'rin söcht he siine's Gliiken,
De schall, in Draw un in Galopp,
Den aulen Brummbass striiken.
De Wuppup[A] un de Duudelsack
Schiölt düür de Lüfte schallen,
Un piff, paff, puff, un knick, knack, knack!
De Donnerbüssen knallen.
Uuse Kohee'r, met'n krummen Häär'n,
Schall baul' den Braaen mierken
Un met siin'n Häären auck wual geern
De Nachtmusiik verstiärken.
Wi Buurvolk alle, Mann un Fruu,
Wi juch't dann een' düür'n änner:
Uuse gnaid'gen Fröölen kriiget nu
Up eenmal wackre Männer!