Dar wören de Wichter, de Lütens all,
Mari-Lüt un Gret' un Sofie;
Se wören sa lustig un goder Teer,
Se süngen un dansden un sprüngen sa sehr,
Man keene sa fin as Marie.
Dar is vörwarn ken Wicht as et
Up Gades Eren to finen;
Gewislick de dat nich 'n segt un süt:
»Mari-Lüt is wual dat beste Lüt!«
De is nich recht bi den Sinen.
Dar wöören de Jungens, se äügden na er,
't verdraut mi ut der Mauten;
Se juch'den un sprüngen as wören se dul;
Da was ick mines Sinnes sa vul
Un kon et dach sülwen nich lauten.
Ick was sau bedierwe, dat hölp mi nich,
Se keik ut den Augen sa fänger,
Ick droft et nich waugen un danssen met er,
Mi biwde dat Harte, et schlööig mi sa sehr.
Un se was up'n Föiten sa tänger.
De Föite sa tänger, de Augen sa hell!
Ick konn vor mi sülwen nich bliwen,
Was dach sa frödig un wualgemoot,
Er Angesicht' as Miälk un Bloot! —
Ick weet et nich al to beschriwen.
Dar is vörwaren ken Wicht as et
Up Gades Eere to finen;
Gewislick, de dat nich 'n segt un süt:
»Mari-Lüt is alldach dat beste Lüt!«
De is nich recht bi den Sinen.
Daar ginten, daar kiiket de Strauten henup,
Daar steht wual 'n half Stiige Fruusvolk in'n Trupp:
De Anntke, de Hildke, de Gerdrut, de Siltke,
De Elsbeen, de Äultke, de Triintke, de Täültke;
Wann de sick entmöötet,
Dat niiget, dat gröötet,
Dat flaaret, dat schrewwelt, dat schnaatert sau sehr,
Liifhaftig as wann't in'n Gausestall wöör'.
Nu kuome es Eener un stüüre mi de,
't heft sick wat stüüren, se jool't jümmer me, (mehr)
Van Flass, un van Linnen, van Braaken, van Spinnen,
Van Wasken, van Weeken, van Büüken un Bleeken,
Van Nauteln un Tweerent,
Van Kunraud un Beerend;
Dat jiwwelt, wo länger et duuret, togliik,
As quaakeden duusend Paar Poggen in'n Diik'.