Wann us Aalen de Tiien auck wul es an lachet as Fierkenschnüütkes in'n Suurkaule, sau schall de Pott vor us alldach wual nich mehr gaar weeren; wi schiölet wual in der bedrööweden Musseligge vordan begriisen un'r uäwer wegstierwen, ehr dat nigge Festdaagesgericht up'n Disk kümmt. —
Nu Adjüüs! vor düsse Keer... Wann'k de Frööde na beliewen scholl, dat düt Bööksken, dat ick vor Nicks mehr un Nicks Bieteres uuttogiewen dacht hebbe, as vor'n lütken Bidrag to'r Kenntniß uuser unverfälskeden, gooen aulen Moorsprauke un to'n Gedenkbooke der Eenfalt in Waard un Sitte uuser rechtschaffenen Vorfahren, met Bifall up e nuamen werd, kuome ick vellichte na wual ens met allerhande Schnacken un Schnurren uut der gooen aulen Tiidt, as de Düüwel na'n lütk Fentken was un Himmännken hedde, wier vor'n Dag; dann ick heww'r, nett as miin Fründ Seling, na'n ganzen Haup unner in der Kiipen liggen. De Tiidt mot't nauwiisen. 'N ault Jeddewaart seggt: »De sick anbaut, dessen Laun was nich graut.« Scholl't'r mi auck sau met gaunen, dann mot'k'r mi met träusten, dat'k't'r to'm Minnsten dach goot met e ment hewwe.
Elk Vuugel singt, daarnau he becket is.
'T gaae Ju tohaupe wual![B]
[1] enkel: blos, nur.
[2] verliienen: vergangenen.
[3] laage: flache, niedrige.
[4] Verspackungen: Risse, Zerrissenheiten.
[5] schalüünske: (jaloux) eifersüchtige.
[6] schamper: scharf, tüchtig.