Sacht bewegte ihr Fuß die Schwengel und leise sang ihr Mund uralte Wiegenweise:
Nu will ick to Bedde gaan,
Fjertein Engelkin bi mi staan.
Twe bi min Höde, twe bi min Föde.
Twe bi min rechte Hand;
Twe bi min linke Hand,
Twe, de mi decken,
Twe, de mi wecken,
Twe, de mi fören int himmelske Paradeis.