Amen.
8.
Bibelstunde
über Matthäus 18, 1-5 von Pastor Helms, Warnemünde.
Lewen Mitchristen! Wenn ik hüt abend en Bibelstunn in uns plattdütsch Sprak hollen do, denn is dat ne Prov, de ik mak, un ok von dis Prov ward gellen, dat Lihrwark ken Meisterstück is un aller Anfang swor. Äwer ik will ’t doch versäuken, ob ik ’t farig krig, un ob wi wat dorvon hewwen. Ik do ’t nich — dat will ik furts seggen — wil de en odder anner niglich is, woans sonne Sak sik woll regiert, ne ik do dat von den ’n Gedanken ut, dat uns Christenglow ne Sak is för ’t däglich Lewen. In ’t däglich Lewen äwer spräken doch woll de meisten von uns plattdütsch. Worüm süll denn nich ok Gotts Wurd mal plattdütsch predigt ward’n? Ik mügg dat woll farig krigen, dat jedwerein, de hüt abend von hier nah Hus geiht, mihr noch as süß weiten ded: wat Gotts Wurd seggt, dat hürt rin in den Warkeldag un will ok de Woch regeren, nich blot den Sünndag. Uns Herrgott de redt mit uns so, dat wi dat verstahn känen, nu will he äwer ok, dat wi uns dat seggen laten un doran denken jeden Dag un jede Stunn, denn to ’n Spaß seggt he uns dat nich, dat is em heil Irnst dormit. Dat is em liksterwelt so irnst mit dat, wat he uns seggt, as uns, de wi Vadders un Mudders sünd, dat is, wenn wi uns Kinner wat seggen don. Wi willen denn ok, dat se uns Orre parieren sölen un dat don.
Wi sünd all den’ Herrgott sin Kinner, ok wenn wi all gris Hoor un vel Schrumpel int Gesicht hewwen. Un dorvon will uns dat Gottswurd vertellen, wat wi hüt abend hüren willen, so as dat schrewen steiht in Matthäus sin Evangelium, Kapittel achteihn, wo dat heiten deit:
De Jünger kemen na Jesus un säden: wecker is woll de Grötst in ’t Himmelriek? Jesus rep en Kind ran, stellt dat midden mang ehr un säd: Ik seg jug, wenn ji nich umkihrt un as de Kinner wardt, denn kamt ji nich in ’t Himmelriek. Wecker sik sülwst lütt makt, so as dit Kind, de is de Grötst int Himmelriek. Un wecker ’n son’ Kind upnimmt in minen Nam, de nimmt mi up. —
Äwer unsen Herrgott hedd sik all männigein wunnert. He makt dat ümmer anners as wi Minschen dat ment un hofft hewwen un as wi dat maken deden. Un dorüm is all männig een an unsen Herrgott irrig worren un is von em weglopen un hedd seggt: ne, nu glöw ik’t nich mihr, dat ’n Gott giwt, de de Welt regert! Wo, dat sall ’n Gott gewen, de de Leiw is un de Gerechtigkeit un dorbi hedd he minen Jung nahmen odder minen Mann, un ik heww em doch so veel beden, heww bedt, un bün to Kirch gahn, un nu likerst! Un dor ward so Böses dan in de Welt, ward lagen un bedragen, schawen un stahlen, un dat wenigst kümmt rut un ward bistraft un veel von disse Gauners de lewen ’nen groten Dag — un de Herrgott, de kikt sik dat ruhig mit an, staats mit’n Dunner rintoslahn. Ne, dat will mi nich in ’n Kopp, nu glöw ik garnix mihr! — Hest woll ok all öfters so hürt odder hest vilicht sülwst all so redt.
Kikt, dat kümmt mi ümmer so vör, wenn ik Minschen so reden hür, an Krankenbedden odder in Truerhüser, as wenn min Jung seggen wür: ne, nu glöw ik nich mihr, dat ik ’n Vadding un Mudding hew, de mi lew hewwen — de don jo nich, wat ik will, de gewen mi nich, wat ik mi so dacht harr un wat ik beden heww! — Wat würst du seggen, wenn din Lütt so to di sed? Lat mi mal ganz groww reden. Du würst seggen: Du Näswater, wat vesteihst du dorvon mit din Kinnerverstand un din kindlich Unvernunft. Un wenn du god an’n Kopp büst, denn lachst du doräwer un denkst: wäs du man irst grot, denn sühst du dat in, woto dat god is, dat du nich allens krigst un nich din Kopp gellt, sonnern min. Ob nich uns Herrgott ok männigmal so seggt un denkt? Ik glöw he wunnert sik noch öfter äwer uns, as wi uns äwer em, un männigmal, denn högt he sik, wat wi doch för unverstännige Kinner sünd un willen doch so grote kloke Lüd sin un spälen uns up un smiten uns in de Bost, as wenn wi wunner wat wiren un vörstellen deden un de Weisheit mit Läpel eten hadden.
Wi bedrägen uns gegen den Herrgott as unverstännige Kinner, äwer würklich Kinner sin to em as unsen Vadder, ne dat willen wi nich. Worüm egentlich nich? Wil wi hüttodags noch grad sonne Gesinnung hewwen, as de Jüngers duntomalen. De Minschen sünd ganz anners worren in disse bald twei dusend Johr, äwer dat Minschenhart is in depsten Grunn datsülwig blewen. De Jüngers wullen all hoch rut un een wull ümmer noch den annern utsteken un jede wull de Bas sin, dor wull ok de een noch mehr gellen as de anner. Akkrat so, as’t bi uns hüt ok is: Keen will unnen sin, all willen wi baben sitten un de öbbelst sin un dat kümmt uns ok gornich dorup an, enen annern runnertoperren un mit den Ellbagen üm uns to stöten, wenn wi blot hochkamen, dat’s de Hauptsak. Frag de Welt, se giwwt di ümmer de sülwig Antwurt: de Hauptsak is, dat de Minsch vörwarts kümmt int Lewen, ümmer vörwarts, un wenn’t nich grad gahn will, denn möst du’t mal mit’n krummen Weg versöken, de Hauptsak is: vörwarts, hoch rup, un ümmer höger! So seggt de Welt.