Un uns Herrgott? He redt jo to uns dörch unsen Herrn Jesus. So is Gott, as de wir, so denkt Gott, as de redt hedd. Un wat seggt Jesus? He seggt dat grad Gegendeil von »vörwarts«, he seggt ümkihren möst du, süß kümmst du nich trecht! »Wenn ji nich ümkihrt un as de Kinner wardt, denn kamt ji nich int Himmelriek«. Ja würklich, uns Herrgott is en, äwer den’ möt de Minsch sik ümmer wedder wunnern!
Denn hewwen jo woll würklich de Lüd recht, de seggen don, de Christen dat sünd Reaktionäre, as se dat nömen, Lüd de ümmer trüchwarts willen staats vörwarts? Is dat so? Is dat so, dat dat Christentum gegen den Fortschritt is un will, dat hier up de Ird ümmer allens bi’n Ollen bliwt? De so reden, de kennen jo woll gornix von de Weltgeschichte! Wer hedd denn dat toweg bröcht, dat de Kranken un de Krüppels un de Waisenkinner un de Blinnen nich mihr rümstött warren, dat se ehr Pleg un Upwohrung krigen? Dat gew dat in olle Tiden gornich, dor hedd jedwerein blots an sik dacht un wer swak wir, de köm unner de Räd’. Dat hedd dat Christentum irst in de Welt bröcht un ebenso, dat de Frugens acht’t warren un neben den Mann stahn, un nich unner em. Is dat allens ken Furtschritt? Ken Vörwarts? Ik men, dat is woll ebensoveel wirt as all de Erfinnungen von elektrisch Licht un Iserbahnen un wat’ all is, wat de Minschengeist sik utklüstert hedd. Un disse Ding hewwen doch ok grad de christlichen Völker erfunnen, vel mihr as de Heiden. Is dat woll de reine Tofall? Ik meen, dat möt ok woll so sin, dat wer en richtigen Christen is, dat de ok en düchtigen Kirl wesen kann, denn de hedd nich blot wat in’ Kopp, he hedd ok wat int Hart.
Äwer von all disse Ding redt Jesus jo gornich, he denkt an uns Gesinnung un dat wi so ahn Lew’ sünd un so äwerböstig un so upgeblasen un so egensüchtig. Un dorüm seggt he: so wißt du int Himmelriek? So kümmst du viellicht dörch de Welt un dat Lewen un kriggst nen Hümpel Geld un ’n groten Namen bi de Minschen. Äwer denkst du denn gornich doran, dat denn nahst ok noch wat kümmt un wat denn? Kannst ok blot ’n Spirken mitnehmen von all din Geld un all de bunten Schins, vör de de Minschen woll gor ehr Seel verköpen? Minsch, du löpst jo verkihrt, du büst up ’n heil falschen Weg, di Weg is jo gor ken Vörwartsweg, he geiht in Sump un dor versackst du in un ken kann di denn redden, he bringt di an’ Awgrund un denn störkst du rin un geihst koppheister. Kik di doch mal üm! Dor büst du an ’n Minschen vörbigahn, de up din Hülp töwen ded un dor hest du up ’n Minschenhart peddt un dor heddst du enen dalstött, kann dat woll de richtige Weg sin? Ja, lat uns doch mal stillstahn un äwerleggen: woans gahn wi un wo sall dat rute kamen? Ik glöw, wenn wi so nachdenken un dorbi kikt de Herr Jesus uns so dep int Og, he de alle Minschen kennt un alle Minschen helpen will, denn fangt wi an to sluchzen un to rohren un lopen nah unsen Vadder hen un bidden em: Vadder, nimm du uns an de Hand un gah mit uns un lat uns ümmer an din Hand gahn, denn geiht nix verkihrt.
Kikt, dat will de Herr Jesus. Dorto stellt he uns hüt mit in den Kreis von sin Jüngers un seggt: wat, ji willt ok all so hoch herut un en up den annern pedden? Weit’ ji nich, dat de Hochmutsdüwel un Gott nich tohop passen? Hier, son Kind, dat is up den rechten Weg, so möt dat ok mit jug un in jug warren: vör Gott sünd wi all ganz lütting, äwer he is jo jug Vadder, lat em doch maken, he leddt jug den richtigen Weg!
Ik heww dis Dag ne Geschicht lest von en lütten Jung, von vier, fiv Johr. De müß starwen. Un dor hedd he toletzt ümmer blot dat en beden: »Mudding, bliw bi mi!« Dat wir sin letzte Bidd, äwer ok sin depste. Dat anner wir em allens glik, äwer alleen wul he nich sin. Ant Starwen hedd he woll knapp dacht; wat weit son Kind vont Starwen? Äwer he hedd dat markt, dat he in’ depen düstern Grunn wir un dor wir em bang vör all dat Düster. Un donn kem dat ut em rut: »Mudding bliw bi mi!«
Willn wi uns schämen un schanieren, dat uns ok mennigmal so to Mot is? Dat is doch wat echt minschliches, wat dor to ’n Vörschin kümmt. Dat hürt äwerall to ’n Minschen dorto, dat he Kind is un wen hewwen möt, den he ganz vertrugen kann. Dat sünd in Würklichkeit ganz arme Lüd un jammerhafte Gesellen, de sik noch gor dick don dormit, dat se disse Sehnsucht nah de Vadderhand nich mihr kennen, dat se dor äwer hen sünd.
Wi willen doch Minschen bliwen un dat Heimweh nich in uns dod maken. Wi will’n äwer nich blot, wenn uns dat leg geiht un wi alleen nich mihr ut un in weten, nah de Vadderhand gripen, wi willn hüt noch ümkihren un hengahn na unsen Vadder un em bidden: »Lat mi wedder din Kind sin, bliw bi mi un lat mi mit di gahn as frames un origes Kind, dat in all’n Ding’ dinen Willen deet un up din Wurd hürt.« Denn känt wi ruhig sin, denn geiht uns Weg richtig, ok wenn ’t mal dörch Düster geiht odder dörch dat Water — wi kiken tohöcht un seggen: du büst bi mi!
Un nu noch en poor Würd. Woans bün ik grad up dissen Text verfollen? Dor hewwen mi 2 Deil to bröcht. Toirst, wi stahn vör dat Winachtsfest, dat uns wedder an de Krüw stellt un en lütt Kinning uns wist un to uns seggt: kik, dat is din Heiland, in dit Kind kümmt de lew Gott to di un will di dörch dit Kind helpen un bliwt likerst de grote Herrgott, de de ganze heil grote Welt regert! Dat will uns grot Minschen gor nich in ’n Kopp rin, dor stött uns de Hochmotsdüwel ok ümmer wedder up un segt: wat, son Kind un dat soll di helpen? Dat is woll wat för Kinner, äwer doch nix för uns. — Un dorüm hadd ik mi so dacht, dat künn ne feine Adventsstunn gewen, wenn wi mal dorvon uns seggen leten, dat wi alltohop ümmer wedder Kinner warren möten, so lütt un so vull Vertrugen as en Kind to sin Vadding un Mudding, wenn wi nich heil verkihrt lopen un ant Enn’ to schannen warren willen.
Un denn dat anner: dor ward grad in disse Dag för de Kinner sammelt un ok an din Dör kloppt de Bad, de di üm ne Gaw bidt för de Kinner un ehr Not. Dor sall nu kener denken, he hadd dorför ken Tid odder ken Geld. Wat seggt uns Heiland? »Wekker en son Kind upnimmt in min’ Nam, dat heit, wil dat so min Will un Wunsch is, un ji girn dohn willt, wat ik jug segg, de nimmt gornich blot son lütt knendlich Wesen up, ne de nimmt mi sülwst up, de deiht mi wat to lew.« O wat is dat för ’n schönes Wurd! Nich na grote Ding’, de de Lüd sehn un von de se all snacken don, kikt uns Herr ut, ne he töwt dorup, wat wi woll uns dal hollen un uns’ Lew bewisen don in den Deinst an den Lütten up de de grote Welt gor ken Achtung giwt. Dorüm is’t ’n christlich Wark, wenn wi för de Lütten wat don un uns Herrgott will ’t so ansehn, as wenn wi ’t em sülwst to Lew don.