Sie hielt das Schweigen nicht mehr aus.

»Hans Banidt?«

Er sah kaum auf.

»Sitt dor ne so benüßt. Kiek mi an un snack 'n Wurd. Wi levt jo doch, Hans Banidt. Segg doch wat. Mi ward jo rein angs un bangen.«

Er schüttelte den Kopf.

»Wi hebbt Beerdigung.«

»Hans Banidt, di deit dat leid, dat't so kamen is, ne? Du wulls, dat du mi ne sehn hars, wat?«

Er unterbrach sie schroff.

»Wees still, Diern.«

Da gab sie es auf und schwieg.