„Klaus, ik will di mol wat seggen: ik kunn dien Vadder sien: as du geborn weurst, do krüz ik all bi Kap Horn rum un greep Albatrossen! De Mudder hett noch en Recht op den Jungen!“
„Och wat!“ fiel Klaus ihm barsch ins Wort, „ik hebb dat eenmol seggt un dorbi blifft dat: he kummt mit an Burd! Bi de Dierns geiht dat no de Mudder, ober bi de Jungens geiht dat no den Vadder! Sien Mudder seh jo upt leefst, wenn he Schoster oder Snieder warrn dä un keen anner Woter to sehn kreeg as dat innen Teeputt. Un wenn wi blieben schulln, Kap Horn, denn mokt se ok en Schoster oder Snieder ut em. Ober man keen Bang, Klaus Mees kann ne blieben!“
Der alte Knecht erhob warnend die Hand.
„Dat hett dien Vadder ok vullicht dacht oder seggt, Klaus Mees, un he is doch ne wedder kommen mit sien Eber!“
Aber Klaus Mewes, der seinen Ewer für den besten von der Elbe hielt und sich für den besten Fischermann, blieb dabei, daß er nicht bleiben könne. Das war sein Wort von jeher gewesen und seine gewisse, sturmgewohnte, sonnenfreudige Seele hielt daran fest: „Ik kann ne blieben un ik blief ok ne!“
Störtebeker ließ sich auch wieder sehen, er nahm seine Bunge und fing wieder an zu knütten, aber er machte ein Gesicht wie ein Fischer, der nichts gefangen hat, und ließ die Unterlippe vorstehen, als wenn ein Schock Hühner darauf sitzen sollte. Der Knecht sah ihn belustigt von der Seite an und stichelte: „Na, Klaus Störtebeker, großer Seeräuber, wat sä de Schoster? Hett he de Söbenmielenstebeln noch nich klor?“
Da brach es bei dem Jungen los wie bei einer Stintflage, und er ballerte wie ein Großer: „Ik gläuf, de Knappen is verrückt oder splienig! Dat is oberhaupt keen Schoster, gläuf ik, de kann gorne schostern un gorkeen Stebeln moken! Dat is en Leisegänger, Vadder ...“
Schiffer und Knecht konnten sich nicht mehr vor Lachen helfen, aber der Junge fuhr in seinen Schmähungen fort. „Jedermol, wenn ik komm, seggt he: morgen; ober he kummt ne wieder as he is, de Tüffel.“
„Wat scheut de Stebeln denn all, Störtebeker?“ fragte Klaus ernsthaft.
„Ik will doch mit no See, Vadder, un du hest doch seggt, wenn de Stebeln klor würn, denn schull ik mit,“ antwortete der Junge zuversichtlich.