Der Junge wies nach seinem grünen Kahn: „Ik will mi seefast moken, Vadder, wat ik mi noher up See ne mihr to speen bruk. Un Jakob Husteen hett to mi seggt, denn müß ik jümmer mitten Kohn dümpeln. Örk, örk — wat bün ik nu slecht toweg, Vadder, wat hebb ik förn bittern Gesmack innen Mund!“
Klaus wollte lachen, lachen, lachen — er konnte es aber nicht, weil ihn die Tapferkeit des kleinen Kerls tief rührte, der so lange mit dem Kahn dümpelte, bis ihm schwindelig wurde, nur, um sich seefest zu machen.
„Jä, Störtebeker, so geiht dat buten den ganzen Dag! Nu wullt doch gewiß ne mihr mit no See, wat?“
Aber der Junge nickte herzhaft und sagte: „Doch, Vadder! Morgen dümpel ik wedder un offermorgen un den Dag, de den kummt, ok, bit ik ne mihr düsig warr un mi ne mihr breken mütt! Ik will mi doch to Sommer van Kap Horn un Hein Mück nix utlachen loten!“
Klaus Mewes vertaute den Kahn in schiffergerechter Art, nahm seinen Jungen bei der Hand und ging mit ihm nach dem Neß zurück.
In der Dönß brannte schon die Lampe.
Als sie sich vor der Tür die Füße abschrapten, sagte Klaus halblaut: „Brukst Mudder dor ober nix van to seggen, hürst?“ „Segg du man nix, Vadder: ik will woll swiegen,“ flüsterte Störtebeker kameradschaftlich und setzte sich in der Dönß gleich neben den Ofen, möglichst weit von der Lampe, bückte sich tief und zog umständlich die Stiefel aus, um sein Gesicht vor der Mutter zu verbergen, die gleich in richterlichem Ton fragte:
„Non, neem kommt ji denn her?“
„Wi sünd mol no de Neßkul wesen,“ berichtete Klaus Mewes der Wahrheit gemäß.
„Hest du ok natte Strümp, Klaus?“