„Snack doch ne soveel, Harm,“ beschwichtigte ihn der Bruder, der gern weiterlernen wollte, „ik seh di dat an, du hest dor Wehdog van.“

Der Matrose aber richtete sich auf. Mit dem letzten Rest seiner Kraft ging er gegen die Schwäche an, die ihn übermannen wollte, und verlangte sein Seefahrtsbuch.

„Wat wullt dormit, Harm?“

„Mien Munsterbook, Jan! Dat liggt boben up mien Seemannskist!“

Er ließ nicht nach, bis er es in den Händen hatte. Fest umschlossen seine knochigen Finger es, als er sagte: „Dor steiht dat in, Jan, woneem ik allerwärts wesen bün: an de Westküst un in Schino, inne Middellandssee un inne Sunda, boben bi de Eskimos un nerden bi de Minschenfreters. Dat steiht dor all in! Mien Munsterbook will ik nu jümmer bi mi hebben, Jan, un wennk dot bün, denn scheut ji mi dat innen Sarg leggen, wat ik mi vör Gott ok verklorn kann.“

„Harm, schon di doch,“ bat der Bruder, der ihm die Anstrengung ansah, aber der Matrose hörte nicht.

„Kiek, Jan, ik bün nu so krank, dat ik ne den lütjen Finger mihr krumm moken kann, ohn mi weh to don: wenn ik düt Book seh, denn warr ik dor ober an dinken, wat ik mol boben up de Royals stohn hebb, in Nacht un Störm, un ne bangen wesen bün, un wat ik innen Atlantik mol Haifisch angelt hebb! Un dor an to dinken, dat is god, Jan, wenn en starben mütt.“

„Harm, so snackst du nu — un to Sommer, wenn du wedder beter büst un wedder up grote Fohrt geihst, denn lachst du dor ober.“

Der Kranke schüttelte den Kopf.

„Mien Fohrt is ut, Jan, de grote un de lütje: ik seh de See ne wedder! Jan, goh no See un warr en fixen Seemann! Ünner Seils ist up best!“