Er trat heran. „Da sed dir och op de Mârt kommt, Här Hallesch?.... An hei aß secher èr Joffer?“

Herr Hallesch nickte: „Meija“.

„Ei, wé groûß an dichteg! Wann der esoû daks an Stâd kémt, Joffer, wé ère Papp, dann hätt ech éch well mé lâng kannt.“

Ein bescheidenes Lächeln huschte über ihr rosiges Gesicht.

„Ère Papp an ech, mir kennen eis schon lâng. Mir gesinn eis daks op der Bourse. Mir hun schon oft e klenge Fruchthandel mat enên gemâcht.... Den Här Hallesch,“ dabei wandte er sich an mich, „dén hoût éng gutt Millen un der Syr. An och nach en dichtegt Bauerewésen derbei. Jämp,“ er klopfte mir auf die Schulter, „bei dém kannst du nach eppes léeren.“

Der Halleschmüller winkte ab..... „Mä..... dé jongen Här....“

„D’aß mei Növi,“ fiel der Oheim ins Gespräch.

„.... Mä ére Növi hoût séng Sâch séer fein âgerîcht. Ech sin elo bei him an der Schoûl.“

„Nên, Här Hallesch. Ech biéden éch!“....