Wir gingen die Philippstraße hinauf.
„A wé aß et dann mat der Freierei?“ leitete der Oheim unvermittelt das Gespräch ein.
Er blickte mich prüfend an.
„Wé soll et da sin? Ech hun d’Berta net gesinn. D’aß net hei.“
„Soû!“
Der Oheim beobachtete mich eine Weile von der Seite.
„Muß et da grad d’Berta sin? D’get jo nach vill Médercher.“
Ich schüttelte den Kopf. „Wé d’Berta? Nên!.... Dé se râr.“
„Dât méngst dû. Ech wês en ânert gutt Médchen fir dech.“