Eine lange Pause folgte. Ich strich mit der Hand über die feuchte Stirne.
„Soll den Halleschmöller mech vleicht ugeschwärzt hun?“
Holmer verneinte dies.
Dann erzählte ich von meiner Begegnung mit dem Halleschmüller und seiner Tochter.
Holmer lauschte ruhig. „Nên,“ fügte er hinzu, „dât sen gutt Leit. An Hallesch Ketty aß och e séer gutt Médchen....“
Wieder stockte das Gespräch.
„Nên, d’Halleschleit sin éerlech a brav. Dé hun net gestöppelt. Awer t’könt an de lèschte Wochen e jonge Borscht aus der Stâd. Dén hoût mei Schwéerpapp gestöppelt. Hé wèrd schons um Hypothékenamt an nach soss nogefrot hun, wé et bei eis mam Mommes stêt. Dé wöllt ech d’Berta wegschwätzen, an....“
„Dén niderträchtegen Kérel!“
„.... an dén wöllt sech nach iwert èrt Bauerewésen an èr Wandmillen löschteg mâchen.“