Der Oheim drehte sich plötzlich auf dem Absatze herum und blickte mich ganz ärgerlich an.

„Mä, du ges jo net mat dem Aalen bestoûd! Wann d’Mädchen der gefällt, dât aß d’Hâptsâch!“....

„Jô, d’Mädchen gefällt mer ausgezèchent, an Vermégen schént jo och genug do ze sen, awer.... awer“....

„Dajé,“ fiel der Oheim ungeduldig ein, „eraus mat der Sprôch!“

„Awer d’Gut könt mé neimoûdesch sin.“

Der Oheim schüttelte den Kopf und lachte.

„Dât aß erem esoû eng fix Idi vun dîr,“ sagte er scharf, mit Betonung. „Du ges jo net bei dem Aalen âgesalzt.“

Ich holte tief Atem.

„A mat dengen neien Idéen, dât aß och esoû eng Sâch. Et mussen der vun allerhand Zorten sin. Esoû hoût den Härgott et gemâcht. An esoû aß et gutt.“